เมื่อหลินชีเย่ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ยูรินะก็เขียนตัวหนังสือเรียบร้อยหนึ่งบรรทัดบนกระดาษ แล้วยื่นให้เขาดู
ภาษาญี่ปุ่นที่ก่อนหน้านี้ในสายตาหลินชีเย่ฟังดูเหมือนงูพิษเขียน ตอนนี้กลับเข้าใจความหมายได้ง่ายดาย
— นายหูหนวกหรือเปล่า?
หลินชีเย่เห็นข้อความนั้นก็ไม่ค่อยแปลกใจ ด้วยท่าทีของเขาที่แสดงออกมาก่อนหน้า เด็กหญิงคนนี้เข้าใจผิดแบบนี้ก็แปลกอะไร
หลินชีเย่พยักหน้า
ยูรินะเลยทำหน้าว่างั้นสินะ แล้วก้มตัวลงเขียนอะไรต่อบนกระดาษ ก่อนยกขึ้นมาให้ดู
— นายชื่ออะไร?
เมื่อเห็นคำถามนั้น หลินชีเย่อึ้งไปครู่หนึ่งแล้วส่ายหัว
เขารับปากกาจากมือยูรินะมา แล้วเขียนตัวหนังสือหนึ่งบรรทัดลงบนกระดาษ
— ฉันจำไม่ได้แล้ว
หลินชีเย่แม้จะรับภาษาญี่ปุ่นมาแล้ว แต่ก็ไม่รู้จักชื่ออะไรเลย ยังไงก็สู้ทำเป็นโง่ดีกว่าหนักใจตั้งชื่อมั่ว ๆ ให้ตัวเอง ทั้งช่วยเลี่ยงคำถามไล่เลียง และสะดวกต่อการถามความรู้ทั่วไปต่าง ๆ ในภายหลังด้วย
แววตาที่ยูรินะมองหลินชีเย่มีความสมเพชเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย
ไม่ใช่แค่หูหนวกทั้งสองข้าง ตอนพยายามฆ่าตัวตายถึงกับอัดหัวจนพังเลยหรือไง… น่าสงสารจริง ๆ
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ยังเขียนประโยคหนึ่งลงบนกระดาษ แล้วยื่นให้หลินชีเย่ดูอย่างมั่นใจ
— นายก็เห็นแล้วว่าสถานการณ์บ้านฉันไม่ค่อยดี แม้แต่ตัวฉันเองกับคุณย่าสึรุก็แทบเลี้ยงตัวเองไม่รอด ยิ่งไม่มีทางดูแลนายได้ ถ้านายไม่มีที่ไปจริง ๆ ก็ค้างคืนที่นี่ได้แค่คืนเดียว พรุ่งนี้นายก็ไปเองนะ แต่ออกไปแล้วอย่าไปบอกใครว่าเจอฉันล่ะ ฉันยังถูกตำรวจตามล่าตัวอยู่