ท่ามกลางกลุ่มวงเวทอันระยิบระยับ ร่างผมขาวห่มคลุมอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มยืนพริ้งอยู่เหนือผิวทะเล
"สี่พันสามร้อยยี่สิบเอ็ดวงเวท น่าจะพอกันได้อีกช่วงหนึ่ง..." ดวงตาของหลินชีเย่ลึกล้ำราวกับหุบเหว เขาก้มมองคลื่น"ปริศนา"ที่ดุดันและแน่นขนัดใต้เท้า แล้วพึมพำกับตัวเอง
นับตั้งแต่ไป่หลี่พ่างพ่างและพวกเข้าร่วมการต่อสู้ หลินชีเย่ก็พาโลหวิญญาณของเมอร์ลิน ย้ายพลันมายังแนวหน้าสุดของด่านเฉินหลง แล้วเริ่มวางกำแพงป้อมเวทมนตร์อย่างเงียบ ๆ
จำนวนของคลื่นสัตว์อสูรกายมีมากเกินไป ทั้งที่ของหลินชีเย่มีแค่เจ็ดคนเท่านั้น ภูมิประเทศแคบ ๆ นั้นช่วยให้พวกเขาต้านการรุกรานของคลื่นสัตว์อสูรกายได้อย่างมีประสิทธิภาพจริง แต่เมื่อเวลาผ่านไป ข้อได้เปรียบของภูมิประเทศก็จะหายวับไป
แม้จะแบกรับวิญญาณของเมอร์ลินไว้ ทะลวงถึงขั้น"ไคลน์"ภายในเวลาอันสั้น หลินชีเย่ก็ไม่มีทางรับมือกับคลื่นสัตว์อสูรกายสุดน่าสะพรึงแบบนี้ได้เพียงลำพัง สิ่งที่เขาทำได้คือใช้ข้อได้เปรียบของวงเวทในการรบตั้งรับ สร้าง"กำแพง"อีกชั้นขึ้นนอกกำแพงเมือง
นั่นก็คือป้อมปราการเวทมนตร์นี้เอง
ป้อมปราการเวทมนตร์นี้เปรียบเสมือนลิ้นวาล์วที่ขวางอยู่กลางลำคอของคลื่นสัตว์อสูรกาย ตราบใดที่ป้อมยังไม่ถูกพิชิต แรงกดดันที่คนอีกหกที่อยู่เบื้องหลังหลินชีเย่ต้องเผชิญก็จะลดลงอย่างมาก พวกเขาจึงสามารถยืดเวลาต้านคลื่นสัตว์อสูรกายได้นานขึ้น
เมื่อหลินชีเย่ยกมือขึ้น วงเวทสี่พันสามร้อยยี่สิบเอ็ดที่ลอยอยู่กลางอากาศก็สว่างไสวขึ้นพร้อมกัน เวทมนตร์นับไม่ถ้วนระเบิดออกจากภายใน พวยพุ่งเข้าปะทะคลื่นสัตว์อสูรกายราวกับคลื่นทะเล!