หลินชีเย่กับยูรินะสบตากันครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้าตกลงในที่สุด
ตอนนี้ทั้งสองคนไม่มีเงินติดตัวสักบาท แถมยังดูสกปรกเหมือนขอทานอีก ดึกดื่นป่านนี้จะไปหาอะไรกินกันที่ไหน? แม้ร้านไหนจะยังเปิดอยู่ พวกเขาก็ทำกินเปล่าแล้วหนีไปได้จริง ๆ หรอ?
ไม่พูดถึงเรื่องสอนพฤติกรรมไม่ดีให้ยูรินะเด็กสาว แค่หลินชีเย่ก็คือหัวหน้าทีมพิเศษที่ 5 แห่งผู้พิทักษ์รัตติกาลต้าเซี่ย ศิษย์ของจอมกระบี่ ถ้าไปกินเปล่าที่ญี่ปุ่นโดยไม่จ่ายเงิน... ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป เกียรติศักดิ์ของเขาก็จมหายหมด
ถ้าเป็นหลินชีเย่คนเดียว เขาไม่จำเป็นต้องไปกินข้าวหรอก เพราะด้วยร่างกายระดับของเขาตอนนี้ จะหิวเร็วขนาดนั้นไม่ได้ แต่ยูรินะยังเป็นเด็ก เธอต้องกินข้าว
เห็นหลินชีเย่พยักหน้ายอมรับแล้ว ลุงใหญ่ก็หันตัวเดินเข้าไปยังถนนที่เปี่ยมด้วยแสงนีออนสีสันสดใส
"ตามมาสิ"
ทั้งสองคนของหลินชีเย่เดินตามเขาไป ข้ามถนนสายหลักของโดตงโบริ ยูรินะเดินไปพลางเงยหน้ามองร้านค้าอันรุ่งเรืองวิจิตรรอบ ๆ ไปพลาง ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความอยากรู้
ทั้งสามเลี้ยวเข้าซอยเล็ก ๆ ติดต่อกันหลายสาย ค่อย ๆ ออกห่างจากถนนสายหลักอันครึกครื้น มาถึงมุมถนนที่เงียบสงบกว่า แล้วสุดท้ายก็หยุดเท้าอยู่หน้าร้านสองชั้นหลังหนึ่ง
ร้านไม่เล็ก แถมตกแต่งก็ยังโอเคอยู่ แต่คนพลาดผ่านแถวนี้น้อยมาก จึงดูว่างเปล่าผิดธรรมดา หลินชีเย่เงยหน้ามองป้ายนีออนที่กะพริบแสง คิ้วขมวดขึ้นเล็กน้อย