ดึกสงัด
สายน้ำแม่น้ำโยโดงาวะไหลผ่านลำน้ำอย่างเชี่ยววูบ บนถนนสองฝั่งมีคนเดินผ่านสักไม่กี่คน ต่างรีบร้อนเหมือนกำลังรีบกลับบ้านกันทั้งหมด
ขณะนั้นเอง จากมุมมืดหนึ่งของลำน้ำ ฝ่ามือหนึ่งพุ่งทะยานออกมาจากกระแสน้ำเชี่ยว คว้าขึ้นบนก้อนอิฐที่โผล่พ้นน้ำ
ต่อจากนั้น ร่างหนึ่งอาศัยแรงนั้นดีดตัวขึ้นจากแม่น้ำ พร้อมเสียงน้ำกระเพื่อมเบา ๆ ก็ยืนลงบนฝั่งได้อย่างมั่นคง
หลินชีเย่ที่เปียกปอนไปทั้งตัวยืนอยู่กลางความมืด หยดน้ำไหลลงจากชายเสื้อคลุมยาว เขาวางกล่องดำลงบนพื้น ยกมือปลดหน้ากากซุนหงอคงออกจากใบหน้า แล้วถอนหายใจยาว
ใต้สะพานยามาซากิ เมื่อคมดาบขนาดมโหฬารนั้นฟันลงมา เขาได้ใช้[ระยิบระยับในรัตติกาล]ย้ายตัวหนีไปยังลำน้ำห่างออกไปสองกิโลเมตรทันที ภายใต้การกวาดตามมองหาของสายตาปริศนานั้น เขาจำต้องนิ่งดั่งก้อนหินแข็ง ปล่อยให้กระแสน้ำของโยโดงาวะพาลอยไปตามลำพังนานพอสมควร
วินาทีที่ใช้[ระยิบระยับในรัตติกาล] เขาตั้งใจจะกะพริบขึ้นไปบนฝั่งทั้งสองโดยตรง แต่คิดทบทวนดูแล้ว เขาไม่รู้ตำแหน่งของผู้โจมตี แถมยังไม่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมรอบ ๆ ถ้าเผลอ ๆ ขึ้นไปแล้วโดนศัตรูเจอตัวระหว่างช่วง "หนึ่ง สอง สาม ไม้หมาหลบตา" เขาก็ต้องอันตรายแน่
ดังนั้นเขาจึงยอมลอยอยู่ในสายน้ำมากกว่าขึ้นไปบนฝั่งโดยตรง อย่างน้อยในน้ำร่องรอยของเขาก็ถูกซ่อนเร้นได้ดีกว่า
หลินชีเย่กวาดสายตามองรอบตัว เขาไม่มีทางรู้เลยว่าตอนนี้ตัวเองอยู่จุดไหนของโอซาก้า ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงก้าวเท้าไปหาคนเดินถนนไม่ไกลโพล้เพล้นั้น