หลูเป่าโย่วแข็งค้างไปทั้งตัว
จ้องมองแผนหลังของหลินชีเย่ เขาจู่ ๆ ตระหนักได้ว่า ตัวเขากับอีกฝ่าย ไม่ว่าจะเป็นความแข็งแกร่ง สายตา หรือความลึกของความคิด ล้วนอยู่ต่างระดับกันโดยสิ้นเชิง
ทั้งที่หลินชีเย่อายุใหญ่กว่าเขาแค่ไม่กี่ปี แต่ด้วยเหตุผลอันใดไม่ทราบ เมื่ออยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม หลูเป่าโย่วกลับรู้สึกเหมือนเป็นเด็ก
อ่อนต่อโลก ตื้นเขิน ถูกจูงจมูกไปทั้งหมด
“……เอางั้นก็ได้” หลูเป่าโย่วเงียบไปนาน สุดท้ายก็ปล่อยคำนั้นออกมา
อย่างที่หลินชีเย่พูดไว้ เขาไม่อาจทิ้งวิญญาณของตัวเองไปเพื่อสิ่งลอยลำเหล่านั้นได้ เขาก็เป็นมนุษย์ที่มีลมหายใจคนหนึ่ง มีสิทธิ์ค้นหาความหมายของชีวิต
และสามโอกาสที่หลินชีเย่มอบให้ ทำให้เขาสามารถหาจุดสมดุลที่มั่นคงได้ระหว่างความเป็นความตายของต้าเซี่ยกับชีวิตของตัวเอง
เขาทำในสิ่งที่อยากทำได้ และยังมีโอกาสไล่ตามคุณสมบัติที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป
“ทางนั้นคือหอพัก เดินไปหาห้องแล้วลงหาเอง จัดของเสร็จก็มาที่โรงอาหาร เรื่องครูฝึกคนอื่นให้ฉันจัดการเอง” หลินชีเย่ทิ้งประโยคนั้นไว้เบา ๆ แล้วก็หายไปจากที่เดิม
หลูเป่าโย่วยืนอยู่คนเดียวหน้าหอพักที่ว่างเปล่า จ้องมองจุดที่หลินชีเย่หายไปนานเท่าไรไม่รู้ แล้วบ่นพึมพำกับตัวเอง
“สักวันหนึ่ง ฉันจะไล่ตามให้ทันนายให้ได้……”
……
“นายจะค้ำประกันหลูเป่าโย่วด้วยตัวเองเหรอ?”