ได้ยินคำตอบนั้น หลินชีเย่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูท่าจะแปลกใจอยู่บ้าง
“เป็นคำตอบที่ดี”
“ผมกลับไปเป็นทหารใหม่ได้อีกไหมครับ”
“ไม่ได้” หลินชีเย่ส่ายหัว “สิทธิ์ทหารใหม่ของนายถูกยกเลิกไปแล้ว นั่นคือความจริงที่เปลี่ยนกลับไม่ได้”
“แต่ตอนนั้นคุณบอกว่าถ้าผมหาคำตอบเจอ ก็จะกลับมาหาคุณได้……”
“แต่ฉันไม่เคยบอกว่าจะคืนสิทธิ์ทหารใหม่ให้นาย”
คิ้วของหลูเป่าโย่วขมวดแน่น ดวงตาลุกโชนด้วยความโกรธที่ควบคุมไม่ได้
แต่ไม่ช้า เขาก็กดมันลงด้วยแรงเจตจำนง
เขาสูดลมหายใจลึก ๆ หมัดที่กำแน่นค่อย ๆ คลายลง แล้วพูดต่อ “ผมเข้าแล้ว……งั้นผมจะรออยู่ตรงนี้ รอจนกว่าจะมีคนปล่อยผมเข้าไป”
ถ้อยคำของเขาแม้จะสงบ เสียงเบา แต่ทุกคำแฝงความตั้งใจอันยิ่งใหญ่
เขาตั้งใจจริง
“รออยู่ตรงนี้?” หลินชีเย่ยิ้มบาง ๆ “เมื่อไหร่ที่ฉันบอกให้นายรออยู่ตรงนี้?”
หลูเป่าโย่วไม่เข้าใจความหมายของหลินชีเย่ทันที จึงตอบอย่างจริงจังว่า “ผมไม่ได้ล้ำเข้าไปในเขตค่ายฝึก ก็ไม่ได้รบกวนการฝึกข้างใน ผมแค่รออยู่ข้างนอก จะไม่สร้างความยุ่งยากให้ใคร……”
“ไม่ใช่ นายยังเข้าใจผิด” หลินชีเย่ส่ายหัว “นายไม่มีสิทธิ์เป็นทหารใหม่ของผู้พิทักษ์รัตติกาลจริง แต่……นั่นไม่ได้แปลว่านายเข้าไปข้างในไม่ได้”
หลูเป่าโย่วชะงักค้างอยู่กับที่
“ฉันอนุญาตให้นายเข้าไปในค่ายฝึก และฝึกไปกับทหารใหม่คนอื่นได้ แต่นายไม่มีสถานะทหารใหม่ คะแนนในการประเมินทุกหมวดจึงไม่มีความหมายอะไรกับนาย……พูดง่าย ๆ ก็คือนายเป็นแค่ผู้ฟังภายนอก อยู่ในค่ายฝึกแต่อยู่นอกเหนือผู้พิทักษ์รัตติกาล”