“จิตวิญญาณดาบเหรอ?” ฟุรุฮาระ โยชิกิ ถูกยั่วให้ขำขึ้นมา “ถ้าฉันใส่จิตวิญญาณดาบให้เล่มนี้ได้ มันก็ไม่ต่างจากการสร้างดาบมากัตสึขึ้นมาใหม่เล่มหนึ่งไม่ใช่เหรอ?”
“นั่นไม่ใช่ความฝันของนายมาตลอดหรือไง?” อามามิยะ ฮารูกิ ถามกลับ
เขาส่ายหัว “สมัยนั้นโอกุนินูชิต้องระดมพลังสะสมทั้งหมดของเหล่าคูนิสึกามิ ถึงจะสร้างดาบมากัตสึได้เก้าเล่ม ทีนี้ฉันเป็นแค่ช่างตีเหล็กที่ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาแห่งเดียว จะบอกว่าจะสร้างดาบมากัตสึเล่มหนึ่งก็ได้เลยงั้นเหรอ? นายมองดาบมากัตสึเป็นอะไรกันแน่?”
“ตอนที่โอกุนินูชิสร้างดาบในตอนนั้น พลังส่วนใหญ่ถูกใช้ไปกับการหลอมดาบและคุณสมบัติพิเศษ ฝนของ[อาเมะคุดาเระ] นกกระดาษของ[จิซึรุ] การฉายร่างระยะไกลสุดขั้วของ[เชือกดำ]……แต่ตอนนี้นายข้ามขั้นตอนพวกนั้นไปได้เลย”
อามามิยะ ฮารูกิ ชี้ไปที่ดาบ[จ่านไป๋]ที่ขาดเป็นสองท่อน “ดาบเล่มนี้ถูกหลอมขึ้นจนสมบูรณ์แล้ว และมีคุณสมบัติพิเศษเป็นของตัวเองด้วย ไม่ว่าจะวัสดุหรือความสามารถ มันไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของดาบมากัตสึแต่ดั้งเดิม สิ่งที่มันขาด มีแค่จิตวิญญาณดาบเท่านั้น
ถ้าใส่จิตวิญญาณดาบให้มันได้ มันก็คือดาบมากัตสึเล่มที่ 10 ของโลกนี้”
“นายเข้าใจว่าจิตวิญญาณดาบมันเป็นอะไร? กะหล่ำปลีกันหรือไง จะให้ก็ให้กันง่าย ๆ งั้นเหรอ?” ฟุรุฮาระ โยชิกิ เอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง
“การจะกลายเป็นจิตวิญญาณดาบ มีเงื่อนไขที่เข้มงวดมาก