แต่ว่า เสียงกระซิบที่ไป่หลี่พ่างพ่างได้ยินนั้น มันคืออะไรกันแน่?
คือเบาะกลมใบนั้นเหรอ?
มันคือของอะไร? ทำไมถึงมีพลังเสริมฤทธิ์ให้แดนต้องห้าม? และมันมีความเชื่อมโยงอะไรกับไป่หลี่พ่างพ่าง?
ทำไมตอนที่ไป่หลี่พ่างพ่างเข้าไปในวังที่ปลายแม่น้ำออรอร่า ถึงได้หมดความจำไป? ในวังนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
คำถามทบทวนผุดขึ้นในใจของหลินชีเย่ทีละข้อ ช่วงเวลานี้ เขานึกถึงการทำนายกึ่งจริงกึ่งลวงของ[นักรบหญิง]อีกครั้ง — “ที่ปลายแม่น้ำออรอร่า มีสิ่งที่สูงส่งเหนือกว่าสรรพสิ่งที่ดำรงอยู่เฉพาะในอดีตและอนาคตประทับนั่งอยู่”
เบื้องหลังเรื่องนี้ อาจซ่อนความลับมหึมาเอาไว้?
ไป่หลี่พ่างพ่างในสายตาของหลินชีเย่ พลันดูลึกลับน่าค้นหาขึ้นมาทันที
ระหว่างที่ทุกคนกำลังคุยกัน [เมฆวนสายฟ้า]ก็พุ่งทะลุกำแพงห้วงหมอก เข้าสู่เขตแดนต้าเซี่ย ท้องฟ้าสีครามมีเมฆขาวลอยเอื่อย ๆ ห้วงหมอกสีเทาหม่นอึดอัดครานั้นหายวับไปจนสิ้นซาก แทนที่ด้วยบรรยากาศแห่งอิสระที่บรรยายไม่ถูก
ทุกคนสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วผละออกมายาว ๆ
“เรากลับมาแล้ว” เฉาหยวนพูดขึ้นไม่ไหว
อันชิงอวี๋ก้มมองผิวทะเลที่ส่องประกายระยับใต้เมฆ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างใคร่ครวญ “น่าจะอยู่แถวทะเลตะวันออก เส้นทางคงเบี่ยงเบนไปจากที่เราคาดไว้ไม่มาก”
“บินไปทางนั้นเลย ขอแค่เจอแผ่นดิน ก็จะรู้ตำแหน่งของนครซ่างจิงได้”
……
ห้วงหมอก
จุดหนึ่งห่างจากชายแดนต้าเซี่ยหลายร้อยกิโลเมตร