สายลมพัดเบา ๆ ผ่านด่านเฉินหลงที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง หลูชิวจ้องมองผู้เชี่ยวชาญตรงหน้าโดยไม่พูดอะไร
นานมาแล้ว เขาหลับตาลง แล้วหันหลังเดินไปยังกำแพงเมืองแนวหน้าสุดของด่านเฉินหลง
“การมีเทพ กับการพึ่งพาเทพ เป็นคนละเรื่องกัน ถ้าทำอะไรก็รู้แต่พึ่งพาเหล่าเทพ มนุษย์ย่อมต้องเก็บเกี่ยวผลกรรมของตัวเองสักวัน……
ยิ่งไปกว่านั้น เทพแห่งต้าเซี่ยคือไพ่ตายสุดท้ายของพวกเรา
สามชั่วโมง ถ้าซ่อมระบบสื่อสารไม่ได้ ทีมกู้ภัยก็ได้ไสหัวไปให้พ้น!
ถ้าใครไม่เห็นด้วยหรือไม่พอใจกับคำสั่งของฉัน พอการสื่อสารกลับมาปกติเมื่อไร ไปร้องเรียนกับกองบัญชาการได้ ฉันยอมรับการกล่าวติชมทุกอย่างจากกองบัญชาการ”
เสื้อคลุมสีแดงเข้มค่อย ๆ เคลื่อนไกลออกไป เสียงของเขาก็เลือนหายไปในสายลมที่โหมกระหน่ำเหนือผืนทะเล
……
“ข้างหน้าก็คือชายแดนห้วงหมอกแล้ว”
[เมฆวนสายฟ้า]พาดผ่านม่านฟ้า หลินชีเย่มองห้วงหมอกที่ม้วนตัวอยู่ไกล ๆ แล้วเอ่ยขึ้น
“ในที่สุดพวกเราก็จะถึงต้าเซี่ยแล้ว” ไป่หลี่พ่างพ่างแววตาวาบวาบด้วยตื่นเต้น “ไม่รู้ว่าผู้บัญชาการเย่เห็นพวกเรากลับมาแล้วจะทำหน้าแบบไหน…… อ่อ แล้วสมาคมซ่างเสวียส่งเรื่องผลงานของพวกเราใน ‘วงมนุษย์’ ให้ผู้พิทักษ์รัตติกาลรู้ไปหรือยังนะ? พวกเราจะได้รับเหรียญตราไหมเนี่ย?”
“เรื่องเหรียญตราแน่นอนอยู่แล้ว” เฉาหยวนพูดอย่างมั่นใจ “พวกเราเคยบุกทะลุ ‘วงมนุษย์’ ที่ทากามางาฮาระ ทำลายอำนาจเทพราบเป็นหน้ากลอง เหรียญทะเลดาวประเภทหมู่คณะหนึ่งเหรียญมีหนีไม่พ้นหรอก”