"นาย...นายนี่มัน!!!"
ได้ยินประโยคนั้น มารเด็กแทบจะโกรธจนระเบิด
ดวงตาของหลูเป่าโย่วขมวดเล็กน้อย มองตัวเองในกระจกที่แตกกระจาย แล้วเอ่ยเสียงเรียบ "ดูท่าว่านายพูดความจริง สภาพตอนนี้ของนาย ทำอะไรฉันไม่ได้จริง ๆ สินะ..."
"นายกำลังทดสอบฉันอยู่งั้นรึ?"
"เฮอะ"
หลูเป่าโย่วคว้ากระดาษทิชชู่จากข้าง ๆ มาเช็ดเลือดบนมือ "นายเข้าใจผิดเรื่องหนึ่ง..."
"ฉันกับพวกขยะกลุ่มนี้ของนาย ไม่ใช่สายพันธุ์เดียวกัน"
ตูม—!
รถไฟพุ่งเข้าอุโมงค์ ประตูห้องน้ำเปิดออก หลูเป่าโย่วเดินออกมาอย่างสงบ ร่างของเขาลอดผ่านทางเดินมืดสนิทไร้แสง กลับไปยังมุมหนึ่งของตู้รถที่แผ่แสงไฟจาง ๆ แล้วนั่งไขว่ห้างลง
เขาค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลง
......
ตึง ตึง ตึง ตึง—!!
เสียงกระดิ่งอันแหลมคมดังก้องไปทั่วค่ายฝึก ปลุกทหารใหม่ทั้งหมดให้ตื่นจากความฝัน!
พวกเขานั่งตัวขึ้นจากเตียงอย่างเซ็ง ๆ มองผ่านหน้าต่างไปเห็นยามราตรีที่ยังมืดมิด แล้วก็เงยหน้ามองนาฬิกาแขวนบนผนัง ตอนนี้คือตีสามเป๊ะ...
"ทุกคน ให้ไปรวมพลที่ลานซ้อมใหญ่ภายในสามนาที"
เสียงอันเย็นชาของหลินชีเย่ดังผ่านเครื่องขยายเสียง ก้องอยู่ในตึกหอพัก
"เฮ้ย มันบ้าอะไรกัน ตีสามเองนะ! ไก่ยังไม่ตื่นเลยมั้ง?"
"เมื่อคืนเรานอนกี่โมงวะ?"
"ดับไฟตอนสามทุ่ม แต่เราเล่นกันอีกพักหนึ่งก่อนค่อยนอน ประมาณสี่ทุ่มมั้ง?"
"งั้นก็แค่นอนได้ 5 ชั่วโมงเองนี่หว่า!"