หลินชีเย่มองส่งซุนหงอคงกับกิลกาเมชจนเดินจางหายไป ก่อนจะถอนหายใจยาว
สิ่งที่ต้องคุยก็คุยกันหมดแล้ว สิ่งที่ทำได้ก็ทำไปแล้ว ส่วนเรื่องต่อจากนี้จะเป็นไปตามที่เขาปรารถนาหรือไม่ อยู่นอกเหนือการควบคุมของเขาเสียแล้ว
ก็เพราะนั่นคือซุนหงอคง และราชันแห่งวีรบุรุษที่เก่าแก่ที่สุดในโลก ความคิดและการกระทำของคนทั้งสองไม่มีทางที่หลินชีเย่จะบั่นทอนได้ พวกเขาจะลงมือตามเจตจำนงของตัวเองเท่านั้น
หลินชีเย่จิบชาหนึ่งคำ กำลังจะเดินกลับไปพักที่ห้องทำงาน แต่เพิ่งเลี้ยวพ้นหัวมุมทางเดิน ก็เห็นหลี่ยี่เฟยพาคนกลุ่มหนึ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ
“โอ้? ชีเย่?”
หลี่ยี่เฟยเห็นหลินชีเย่ก็แกะหน้ากากออกจากใบหน้า แล้วโบกมือทักทาย
“หลี่ยี่เฟย?” หลินชีเย่เห็นดังนั้นก็เอ่ยขึ้นอย่างแปลกใจ “นายไม่ใช่หัวหน้าใหญ่รวมของที่นี่เหรอ ทำไมถึงพาคนมาถูห้องน้ำเองล่ะ?”
หลี่ยี่เฟยขมวดคิ้วขึ้นครั้งหนึ่ง “ช่วงนี้ก็เป็นผมที่พาฝ่ายทำความสะอาดถูห้องน้ำอยู่นี่นา? หวังไช่ไม่ใช่ที่นายเรียกตัวไปปฏิบัติภารกิจเหรอ?”
“เมื่อไหร่ที่ฉันเรียกหวังไช่…”
พูดได้ครึ่งเดียว หลินชีเย่ก็หน้าแข็งค้างอยู่ตรงนั้น
จากนั้นเขาเหมือนนึกอะไรได้ ปากก็เผยอออกอย่างห้ามไม่ได้…
แย่แล้ว!
ลืมเรื่องนี้ไปเลย!
หลินชีเย่ไม่พูดเปล่า หันหัววิ่งตรงดิ่งไปที่ห้องทำงานของตัวเองทันที
ในทางเดินมืดแคบ หลินชีเย่ในชุดเสื้อคลุมขาวมุดผ่านเรือนจำที่ว่างเปล่า เดินเร่งรีบมุ่งหน้าไปข้างหน้า
ในที่สุดเขาก็นึกออกแล้วว่าทำไมช่วงนี้ไม่เห็นหวังไช่อยู่ในโรงพยาบาลเลย