“หมีขาว! ยืนให้ดี ๆ นะ ฉันกำลังคุยกับนายอยู่นะ!”
ตอนนี้ อาจูกำลังยืนมือทั้งสองข้างทับเอว แหงนหน้ามองหมีขาวที่สูงกว่าตัวเองถึงสามเท่า ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยความจริงจัง
หมีขาวเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ ย่อตัวลงนั่ง กอดแขนขาหุ้มตัวเป็นก้อน เพื่อให้อาจูแหงนมองตัวเองแล้วไม่ต้องเอียงคอจนเกินไป……
“บอกนายไปกี่ครั้งแล้ว! ห้ามแอบกินปลาย่างในครัว! นายแอบกินแล้วฉันกินอะไร…ไม่ใช่ นี่พ่อเมอร์ลินกับพวกนั้นจะกินอะไรล่ะ? เดือนนี้นายแอบกินปลาย่างไปแล้วถึง 5 ตัว ถ้ายังทำแบบนี้ต่อไป ฉันจะไล่นายไปอยู่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยทิ้งไปเลย!”
อาจูยิ่งพูดยิ่งโมโห กระโดดขึ้นมา ตบมือลงบนเข่าของหมีขาวหนึ่งครั้ง
“ห้ามแอบกิน เข้าใจหรือยัง?”
“เข้า…เข้าใจแล้วครับ……พี่หัวโจกอาจู”
“ห้ามเรียกฉันว่าพี่หัวโจก! บอกไปกี่ครั้งแล้ว ออกไปข้างนอกต้องเรียกฉันว่าหัวหน้าฝ่าย!”
“เข้าใจแล้วครับ หัวหน้าฝ่ายอาจู”
ร่างขนาดมหึมาของหมีขาวในสายตาของอาจูตัวจิ๋ว กลับไม่มีความน่ากลัวแม้แต่นิดเดียว มันนั่งกุมขังอยู่ตรงนั้น ตอนนี้ดูราวกับเด็กที่ทำความผิด กระทั่งหายใจหนักก็ไม่กล้า
เจ้าขอบเขต “ไคลน์” ที่เคยยิ่งใหญ่กล้าหาญในห้วงหมอก ตอนนี้กลับโดนหัวหน้าตัวเล็ก ๆ ตำหนิอย่างหนักเพียงเพราะแอบกินปลาไป 5 ตัว ทำให้มันต้องคิดหนักว่า ชีวิตทำงานมันมอบอะไรให้มันกันแน่……
“เข้าใจแล้วก็ได้ ไปได้แล้ว” อาจูหายโกรธแล้ว โบกมือพูด
หมีขาวโล่งอก ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน หันตัวเดินออกไปจากครัว แล้วก็เจอเข้ากับหลินชีเย่ที่เดินตรงมาพอดี