สโมสรคุโรกุโท
พอตะวันลับฟ้า ป้ายนีออนแห่งโดทงบุริมเริ่มสว่างไสวต่อกันใต้ท้องฟ้าสนิม แสงส่องผ่านหน้าต่างกระจกชั้นสองของสโมสรเข้ามาเจิดจ้าในร้านอาหารสีน้ำเงินอมม่วง ประดับประดาด้วยแสงสีเฉพาะตัว
ยูรินะเช็ดโต๊ะทุกตัวในร้านจนสะอาดหมดจด หลังจากยุ่งทั้งวัน เธอนั่งลงบนเก้าอี้ แล้วถอนหายใจยาว
ช่วงนั้นเอง เด็กหนุ่มในแจ็กเก็ตสีน้ำเงินเข้มประดับลูกปัดสะท้อนแสงเดินมานั่งตรงข้ามเธอ จ้องมองเธอเงียบ ๆ
ยูรินะเพิ่งจะรู้จักหนุ่มพนักงานบริการคนใหม่คนนี้เมื่อวันนี้เอง ต้องบอกเลยว่า แม้จะใช้สายตาที่เฉียบคม จู้จี้ และเป็นมืออาชีพของเธอตรวจดูแล้ว ก็หาข้อติของอามามิยะ ฮารูกิได้ไม่แม้แต่จุดเดียว ในใจเธอ ฝีมือจริง ๆ ของอามามิยะในฐานะพนักงานบริการชาย ต่ำกว่าหลินชีเย่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ส่วนสิ่งที่ต่ำกว่านั้น ก็คือเขาไม่มีบุคลิกจอมกษัตริย์แบบเหม่อลอยแบบที่หลินชีเย่มี
"พี่อามามิยะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ" ยูรินะเห็นอามามิยะ ฮารูกิจ้องมองเธอไม่วางตา จึงถามอย่างงงงวย
อามามิยะ ฮารูกิอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วส่ายหัว "เปล่า เปล่าครับ แค่ว่า หน้าคุณเหมือน...เพื่อนของผมคนหนึ่งมาก ๆ เลย"
"เพื่อน?" ยูรินะคิดตาม "เพื่อนที่พี่ว่า ก็เป็นผู้หญิงเหมือนกันสินะ"
"เปล่า...เขาเป็นผู้ชาย"
"...ไม่มีมารยาทเลยนะคะ" ยูรินะบ่นพึมพำเบา ๆ
เป๊ะ เป๊ะ เป๊ะ!
ลุงเคียวสุเกะตบมือไม่กี่ครั้ง เดินมายืนตรงหน้าทุกคน แล้วพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม