“พลังระดับนี้……ไม่ใช่ว่ามันตายไปเลยนะ?” อามามิยะ ฮารูกิ ฮารุกิขมวดคิ้วแน่น
ดาบมากัตสึมีพลังท้าทายสวรรค์จริง ๆ แต่ตัวผู้ครองดาบกลับไม่ได้เก่งอะไรนัก ถ้าให้อามามิยะ ฮารูกิทิ้ง[อาเมะคุดาเระ]แล้วลุยกับหลินชีเย่ตัวต่อตัว คนที่แพ้แน่นอนคืออามามิยะ ฮารูกิ
หลินชีเย่หมัดเดียวก็พอจะทุบพื้นคอนกรีตจนยุบเป็นหลุมใหญ่ได้สบาย ๆ
“ตายยิ่งดี ถ้าไม่ตายก็……”
หลินชีเย่หันไปมองหมู่หมู่
เจ้าหมู่หมู่ส่งเสียง”เฮ้ยะ”ในลำคอ ร่างกายที่บวมพองอยู่แล้วก็ยิ่งขยายใหญ่ขึ้นอีก ผ้าพันแผลที่พันตัวหลุดออก ทำให้เห็นจรวดนำวิถีหลายสิบลูกที่เปล่งประกายเงินเย็นเยียบ ล้วนเล็งตรงเข้าหาผับที่ไฟลุกโชน
“อัดต่อ ระเบิดจนกว่ามันจะตาย” หลินชีเย่พูดเรียบ ๆ
“ด้วยกำลังระดับนี้ นายสามารถทำลายครึ่งโอซาก้าได้แล้วนะ” อามามิยะ ฮารูกิพูดขึ้น
“เปล่า” หลินชีเย่ส่ายหัว “ถ้าปล่อยอาวุธในตัวมันออกมาทั้งหมด ฉันสามารถทำลายโอซาก้าทั้งเมืองได้”
“……”
“แต่ก็จริง ทำแบบนี้พลเมืองจะได้รับอันตราย ถ้าจำเป็นก็จัดการตัวต่อตัวดีกว่า”
อามามิยะ ฮารูกิกำลังจะเปิดปากพูด ก็เหลือบเห็นอะไรบางอย่างจากหางตา เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
กลางผับที่ควันไฟม้วนตัว ใบมีดดาบสีดำขนาดมหึมาสับออกมาจากกลางอากาศ ตั้งฉากขวางกลางซากปรักหักพังเหมือนกำแพงยักษ์ ด้านหลังใบดาบนั้น ร่างหนึ่งที่ดูโกละโกลาหลลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก แล้วไอเสียงดังอย่างรุนแรง
คังคาวะ สึกาสะกำ[เชือกดำ]ที่ชักออกจากฝักไว้ในมือ สีหน้าเคร่งเครียดสุดขีด