ใบดาบสีดำปะทะกับมังกรน้ำกลางอากาศ กวาดพายุมหาศาลโหมกระหน่ำ พลังของดาบแห่งหายนะทั้งสองเล่มถูกปล่อยออกมาโดยไม่เหลือเก็บ สายฝนโปรยปรายแทบจะกลืนร่างของทั้งคู่หายไปจนสิ้น
กั๊ง—!!
ร่างของคังคาวะ สึกาสะ กับอามามิยะ ฮารูกิ ถอยหนีไปพร้อมกัน ถอยจนถึงขอบสนามเพลิงที่ค่อย ๆ ดับลง
คิ้วของคังคาวะ สึกาสะ ขมวดแน่น เขากำลังจะทำอะไรสักอย่าง แต่แล้วเงาในชุดอาบน้ำสีดำแดงลายดอกไม้ก็ปรากฏตัวขึ้นในสายฝนเบื้องหลังเขาราวกับปีศาจ
ดาบตรงสองเล่มพุ่งผ่านอากาศด้วยเสียงหวีดหวิน ฟันเฉียดคอด้วยความเร็วน่าตกตะลึง
"เชือกดำ"ปัดกันขึ้นทันทีราวสายฟ้าแลบ แต่พลังที่บรรจุอยู่ในดาบตรงทั้งสองเล่มแรงเกินไป กระแทกคังคาวะ สึกาสะ ทั้งร่างกระเด็นถลาออกไป เขารู้สึกเหมือนถูกรถบรรทุกที่พุ่งด้วยความเร็วสูงชนเข้าให้หน้า จนแขนทั้งสองข้างชาไปหมด!
พลังของไอ้นี่มันทำไมถึงแรงขนาดนี้?
คังคาวะ สึกาสะ มองไปที่หลินชีเย่ที่กำดาบสองเล่มแน่น ความคิดนี้วูบผ่านหัวขึ้นทันที แล้วในพริบตา พื้นดินใต้เท้าเขาก็ระเบิดออก กิ่งไม้ท่อนใหญ่หลายท่อนพุ่งออกมาราวหนวดปลาหมึก พันรัดร่างเขาในพริบตา ตรึงเขาไว้กลางอากาศเหมือนไม้กางเขน
รูม่านตาของคังคาวะ สึกาสะ หดเกร็งทันที!
อะไรน่ะเนี่ย?
กิ่งไม้ที่พุ่งออกมาจากใต้ดิน ดาบแห่งหายนะเล่มใหม่หรอ?
ยังไม่ทันได้คิดอะไรให้ตัวเองเข้าใจ ด้านหลังหลินชีเย่ที่ยืนอยู่ในสายฝนก็มีผ้าพันแผลหลวม ๆ คลายออก เปลือกจรวดสองลูกที่เปล่งแสงสีเงินลอยอยู่กลางอากาศ จรดปลายไปที่คังคาวะ สึกาสะ ที่ถูกปีศาจต้นไม้โบราณตรึงไว้กลางอากาศ หางจรวดพ่นเปลวไฟเจิดจ้า!