หลินชีเย่พูดคุยกับชายหนุ่มไปพลาง ๆ ขณะที่กวาดสายตามองเขาไปด้วย
อายุราวยี่สิบแปด ยี่สิบเก้า ผมสั้น ดูสะอาดสะอ้าน ท่วงท่าการเคลื่อนไหวเยือกเย็นและกระฉับกระเฉง เหมือนคนที่ออกจากกองทัพมา จากระลอกพลังที่แผ่ออกจากตัวเขา บอกได้ว่านี่คือผู้ทรงพลังระดับ "อนันต์"
เมื่อสองปีก่อน เขาก็เป็นหนึ่งในสมาชิกทีมจากนครซ่างจิงที่ปะทะพลังกับหลินชีเย่และพวก
"หัวหน้าหลิน คุณยังดูเด็กกว่าที่ผมคิดอีก" จางเจิ้งถิงมองใบหน้าอันเยาว์วัยผิดหวังของหลินชีเย่แล้วยิ้มเยาะตัวเอง "เมื่อสองปีก่อน ระลอกพลังของคุณนั่นแหละที่เกือบทำให้ผมอาเจียนเป็นเลือด"
"ตอนนั้นสถานการณ์ฉุกเฉิน ต้องขออภัยด้วยนะ" หลินชีเย่รู้สึกอายเล็กน้อย
พอคุยเคลียคลอกันเสร็จ ทุกคนก็ขึ้นรถ
จางเจิ้งถิงคล้องเข็มขัดนิรภัยแล้วหันไปมองหลินชีเย่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ "หัวหน้าหลิน เพราะขั้นตอนการมอบเหรียญตรา "ทะเลดาว" ดวงที่สองยังไม่เสร็จ พิธีมอบเหรียญคงต้องรออีกสองวัน ทางเราจัดที่พักให้พวกคุณเรียบร้อยแล้ว จะให้กลับไปพักก่อนดีไหมครับ? หรือจะไปขึ้นทะเบียนที่กองบัญชาการเลย?"
"ไปขึ้นทะเบียนเลยแหละ พวกเราไม่ได้เหนื่อยอะไรมาก" หลินชีเย่ตอบ
ถึงเพิ่งผ่านสงครามครั้งใหญ่มา แต่ที่ด่านเฉินหลงและบนเครื่องบินทุกคนได้พักฟื้นกันมานานพอสมควรแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขารอวันนี้มาสองปีเต็ม ย่อมไม่อยากรออีกต่อไป