“ก่อนผู้บัญชาการจั่วจากไป ท่านทิ้งคำสั่งไว้แล้ว ให้ส่งเขากลับไปฝังอย่างสมเกียรติที่ที่ตั้งทีมเดิม พร้อมเชิดชูเหรียญตรา ‘ดวงดาว’ ส่วนบุคคลหนึ่งเหรียญ และครอบครัวของเขาก็จะได้รับเงินชดเชยก้อนใหญ่……” ฟางจั้วก้มมองศพบนเปลพยาบาล ยิ้มอย่างขมขื่น
“จบแล้วน่ะสิ ในบรรดาพวกเราที่สมัครใจมาประจำช่องทางสงครามเป็นรุ่นแรก เขาได้ออกหน้าสุดแล้วล่ะ……”
จ้องมองศพนั้นนานหลายชั่วโมง หลินชีเย่ถึงได้เอ่ยขึ้นอย่างแหบพร่า “เขา……ยังมีคำสั่งเสียอะไรไหม?”
ฝางซัวชะงัก “คำสั่งเสียก็มีนะ…… แต่ก็แค่อยากให้ฉันช่วยดูแลลูกชายของเขาหน่อยเท่านั้น เพราะฉันกับเขาสนิทกันมาก สมัยเด็กลูกเขายังเรียกฉันว่าลุงฝางเลย แต่ช่วงนี้กำลังอยู่ในวัยกบฏ เขาเลยยังไม่วางใจเท่าไหร่”
“ลูกชายเขาเหรอ?” เฉาหยวนถาม “ชื่ออะไร?”
“หลูเป่าโย่ว”
หลินชีเย่พยักหน้า จดชื่อนั้นเก็บไว้ในใจ
เมื่อทุกคนแบกเปลพยาบาลออกไปแล้ว หลินชีเย่ก็กลับไปนั่งบนกำแพงเมืองอีกครั้ง มองเส้นขอบฟ้าทะเลไกลโพล้เพล้
“นายกำลังคิดอะไรอยู่?” เฉาหยวนถามด้วยความงุนงง
หลินชีเย่สูดลมหายใจลึก ค่อย ๆ หลับตาลง พระอาทิตย์ตกกับทะเลในสายตาจางหายไป หาได้แทนที่ด้วยความมืดสนิท
เขายื่นมือออกไปสู่ท้องฟ้า ราวกับอยากคว้าอะไรสักอย่าง
“ฉันกำลังคิดว่า…… สักวันหนึ่ง ฉันอาจจะทำให้รัตติกาลอันนี้ ปกคลุมไปทั่วทั้งแผ่นดินต้าเซี่ย”