“ฝนตกแล้ว!”
ใต้อาคารของกลุ่มเฮย์ชา รถเก๋งสีดำกว่า 30 คัน และรถตู้ราว 7-8 คัน จอดเงียบอยู่ ภายในรถทุกคันบรรจุสมาชิกกลุ่มเฮย์ชาที่ติดอาวุธครบมือ
อาซากุระเคน ยืนอยู่ใต้รถ มองเม็ดฝนที่โปรยจากฟ้า แล้วพูดด้วยความแปลกใจ “อากาศดีขนาดนี้ ทำไมถึงฝนตกได้?”
เสิ่นชิงจู๋ที่นั่งอยู่เบาะหลังเงยมองฟ้า เหลือบตาแคบลงเล็กน้อย แล้วสะบัดบุหรี่ที่กำลังลุกไหม้ในมือทิ้งไปนอกหน้าต่างอย่างเบามือ กระจกหน้าต่างสีดำเลื่อนขึ้นเองโดยอัตโนมัติ
“ไป” เขาเอ่ยเสียงเรียบ
“ครับ!”
อาซากุระเคน ขึ้นรถทันที เชื่อมต่อวิทยุสื่อสารไปยังทุกคัน แล้วตะโกนลั่น
“ออกเดินทาง!”
บึ้ม—!!
เครื่องยนต์กว่า 40 ตัวระเบิดเสียงคำรามพร้อมกัน ไฟหน้ารถสว่างวาบขึ้นเป็นแถว ขบวนรถฉีกม่านรัตติกาลสีดำ พุ่งทะยานท่ามกลางสายฝนปานสัตว์ร้ายที่กำลังคำราม!
ฝน
คือสัญญาณที่หลินชีเย่กับเสิ่นชิงจู๋ตกลงกันไว้
……
สโมสรคุโรกุโท
ลุงเคียวสุเกะอุ้มยุซูรินะ นะ ที่กำลังร้องไห้ไว้ ก่อนจะเงยหน้าเหลือบมองมุมมืดมนด้วยแววตาเรียบนิ่ง
เขาลูบหัวเด็กน้อยเบา ๆ แล้วยิ้มพูด
“ยูรินะน้อย สโมสรมันสกปรกไปหน่อยแล้ว ลุงต้องจัดระเบียบใหม่ หนูไปช่วยลุงซื้อกาวกับน้ำยาทำความสะอาดกับน้องคินหน่อยได้ไหม?”
ยูรินะเงยหน้าขึ้น ถามด้วยดวงตาแดงก่ำ
“ซ่อมได้จริง ๆ เหรอ?”
“ได้”
“……งั้น งั้นก็ได้……”
ยูริ นะ ปล่อยมือจากลุงเคียวสุเกะ อีกฝ่ายส่งสายตาให้น้องคิน ก่อนที่น้องคินจะจูงมือยุซูรินะ นะ เดินจากไปอย่างช้า ๆ