เพราะเทศกาล คนเดินโดทมโบริคืนนี้จึงน้อยลงกว่าปกติมาก
เด็กหนุ่มรูปหล่อสามคนในยูกาตะลายดอกไม้ กับลุงใหญ่ที่จูงมือเด็กหญิงตัวเล็ก เดินอย่างสบายอารมณ์มุ่งหน้าสู่สโมสรคุโรกุโท
หลินชีเย่ จินตัวน้อย และอามามิยะ ฮารูกิ ต่างถือเนื้อย่างเสียบไม้คนละไม้ กินไปเดินไป ตามที่ลุงเคียวสุเกะบอกว่านี่คือค่าตอบแทนเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับการโฆษณาให้ที่นี่เมื่อคืนนี้……
กินลูกชิ้นย่างไปเรื่อย ๆ หลินชีเย่ก็ใจอ่อนขึ้นมา ตัดสินใจว่าคืนนี้ตอนเอาถุงคลุมหัวลุงเคียวสุเกะ จะเปลี่ยนเป็นสีแดงมงคลให้แทน
“พี่ชายชีเย่! ลุงเคียวสุเกะอนุญาตให้หนูพาคุณย่าสึรุมาด้วยแล้วนะ ต่อจากนี้จะได้อยู่ที่สโมสรด้วยกันตลอดไป!” ยูรินะวิ่งดีใจมาหาหลินชีเย่แล้วบอก
“หืม?” หลินชีเย่ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย เหมือนจะแปลกใจ “พาคุณย่าสึรุมาด้วยเหรอ?”
หลินชีเย่มองไปยังลุงเคยโซวที่เดินตามหลังมา แววสงสัยลอยขึ้นในดวงตา
เจ้าของกิจการทั่วไปย่อมอยากให้ลูกน้องทำงานเหมือนวัวเหมือนม้า ไม่รีดเอาคุณค่าจนหมดเกลี้ยงไม่เลิกรา แต่การกระทำของลุงเคียวสุเกะกลับทำให้เขาอ่านไม่ออก……
การรับยุซูรินะ นะ เข้าทำงานก็อยู่นอกความคาดหมายของหลินชีเย่แล้ว ยังไงเธอก็เป็นแค่เด็กหญิงอายุสิบสองสามขวบ แม้จะขยัน แต่บางงานย่อมไม่เปรียบพนักงานบริการมืออาชีพ ทว่าเขาก็ยังเลือกรับเธอเข้าทำงาน พร้อมจ่ายเงินเดือนก้อนโตให้อีกด้วย
ถ้าจะบอกว่าทำเพื่อรั้งดาวรุ่งโฮสต์อย่างหลินชีเย่ไว้ก็ยังพอเข้าใจได้ แต่ตอนนี้ที่เขายอมพาคุณย่าสึรุมาด้วย นั่นทะลุกรอบความเข้าใจของหลินชีเย่ไปสนิท