พอทั้งสองคนเดินลงจากภูเขามาได้ ก็เป็นเวลาเที่ยงแล้ว
“จะออกเดินทางกันเมื่อไหร่?” หลินชีเย่ถาม
“มะรืนนี้” อามามิยะ ฮารูกิดูเหมือนจะวางแผนไว้แล้ว “พวกเราต้องใช้เวลาอีกหนึ่งวันเตรียมของสำหรับเข้าไปในซากปรักหักพัง อย่างชุดดำน้ำ ถังออกซิเจน… เพราะคำสั่งห้ามออกทะเล ของพวกนี้ถือเป็นของต้องห้ามโดยสิ้นเชิง การหาซื้อผ่านช่องทางพิเศษต้องใช้เวลาไม่น้อย”
หลินชีเย่พยักหน้า เรื่องการมีอยู่ของคำสั่งห้ามออกทะเลเขารู้ดี เพราะยูรินะเคยพูดถึงกับเขามาก่อน แต่ในใจก็ยังสงสัยอยู่บ้าง
“ทำไมต้องออกคำสั่งห้ามออกทะเลด้วย? อีกฟากของทะเลมีอะไรอยู่? นายเคยไปไหม?”
“ไม่ได้ไปหรอก เรือลำใหญ่เกินไป พอออกทะเลเมื่อไหร่จะถูกจับได้ทันทีแล้วก็โดนทำลาย ส่วนอุปกรณ์ดำน้ำก็อยู่ได้ไม่นาน… อยากไปให้ถึงอีกฟากของทะเลไม่ใช่เรื่องง่าย” อามามิยะ ฮารูกิคิดตอบแล้วเสริมอีกประโยค
อาจจะเป็นยูริ โคคุเท็ตสึแหละที่เคยไป เพราะมี[ชิซูรุ]อยู่ เขาบินข้ามผืนทะเลนี้ได้เลย
“เขาเคยพูดอะไรไว้บ้างไหม?”
“ก็ไม่มีอะไร…”
หลินชีเย่รู้สึกขัดใจนิดหน่อย เขาตั้งใจไว้ในใจว่าคราวหน้าที่ได้เจอยูรินะอีก ต้องขอยืม[พันกระเรียน]จากเธอมา แล้วบินไปดูเองให้รู้ว่าอีกฟากของทะเลมีอะไรกันแน่
เขารู้สึกได้ตลอดว่า เบื้องหลังเรื่องนี้ซ่อนความลับบางอย่างของประเทศนี้เอาไว้
“งั้นตอนนี้เราจะไปไหน?”
“ไปรับคนหนึ่งคน”
“ยังมีคนอื่นจะไปซากปรักหักพังกับพวกเราอีกเหรอ?” หลินชีเย่แปลกใจเล็กน้อย