ขบวนรถแล่นประดังไปบนถนนยามราตรี
ภายในรถ SUV กว้างขวางคันหนึ่ง เสิ่นชิงจู๋มองไปยังเว่ยตงและอัศวินที่นั่งอยู่เบื้องหลัง ด้วยสีหน้าที่ทรงความคิด
“งั้น พวกนายมาจากศาสนา... อะไรนั่นสินะ?”
“สมาคมซ่างเสวียต่างหาก” อัศวินแก้ให้อย่างจริงจัง “เป็นองค์กรมืออาชีพที่ทำงานอยู่ในห้วงหมอก”
“อ๋อ”
“……”
“ชีเย่ คนอ้วนคนนั้นจริง ๆ ไม่เป็นไรใช่ไหม” เสิ่นชิงจู๋ดูเหมือนจะไม่สนใจสมาคมซ่างเสวียเท่าไร จึงถามหลินชีเย่ตรง ๆ
“วางใจเถอะ เขาแค่ต้องการหลับลึกเพื่อพักฟื้น แต่ไม่แน่ใจว่าจะต้องหลับนานแค่ไหน”
เสิ่นชิงจู๋พยักหน้าเบา ๆ แล้วหันไปมองหญิงสาวชุดครามข้าง ๆ หลินชีเย่ “แล้วเจียหลันล่ะ?”
เจียหลันตบหน้าอกพลางหัวเราะฮิ ๆ “ฉันจะเป็นอะไรได้ยังไง? ที่ว่านายต่างหาก ไม่เจอกันนานขนาดนี้ ตอนนี้กลายเป็นพ่อมาเฟียของยากูซ่าแล้วเหรอ? เท่จังเลยนะ!”
เสิ่นชิงจู๋ยิ้มเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไร
“ฉันมีคำถาม” เว่ยตงเผลอเอ่ยขึ้น “ถ้าฉันไม่เข้าใจผิด ที่นี่ต้องเป็นก๊กสังหารรัตติกาล องค์กรยากูซ่าที่ใหญ่ที่สุดในแถบคันไซใช่ไหม? นายเป็นใครกันแน่ ถึงสั่งการสมาชิกก๊กสังหารรัตติกาลได้ขนาดนี้”
เสิ่นชิงจู๋เหลือบมองเขาหนึ่งครั้งด้วยสีหน้างง ๆ
“ฉันเป็นพ่อหัวหน้าใหญ่ มันไม่เห็นชัดอยู่แล้วเหรอ?”
เว่ยตงอ้าปากค้าง
ในฐานะที่หมกมุ่นอยู่แถวนี้มานาน และแฝงตัวเก็บข้อมูลเรื่อง “วงมนุษย์” มาโดยตลอด เว่ยตงย่อมรู้ดีว่าก๊กสังหารรัตติกาลเป็นองค์กรแบบไหน และก็เคยได้ยินเรื่องราวของ “หัวหน้ากลุ่ม” ผู้เป็นตำนานแห่งวงการยากูซ่ามาแล้ว