“อ้าาาา!!”
ท่ามกลางเสียงกรีดร้อง เครื่องเล่นหอคอยตกอิสระพุ่งดิ่งลงจากความสูง
ไม่กี่นาทีต่อมา ลุงเคียวสุเกะก็จูงมือยูรินะเดินออกมาจากโซนเครื่องเล่นหอคอยตกอิสระอย่างชักช้า
หลินชีเย่และอามามิยะ ฮารูกิยังคงรออยู่ข้าง ๆ เช่นเดิม
แม้เมื่อครู่ยูรินะจะชวนทั้งสองขึ้นเครื่องเล่นด้วยกัน แต่หลินชีเย่ก็ไม่อยากไปจริง ๆ ในเมื่อเขาเคยขี่มังกรและเมฆวนสายฟ้ามาแล้ว เครื่องเล่นแค่ความสูงแบบนี้เขาไม่รู้สึกอะไรเลย ถ้าขึ้นไปคนอื่นตะโกนกรีดร้องกันทั้งลำ แล้วเขานั่งหน้าเฉยอยู่ข้าง ๆ ก็ดูเป็นการทำลายบรรยากาศชัด ๆ
แถมตอนนี้เป็นเวลาของพ่อลูกที่ได้พบกันอีกครั้ง เขาก็ไม่จำเป็นต้องไปรุมความครึกครื้นด้วย
“โอเค เครื่องเล่นสุดท้ายก็จบแล้ว กลับกันเถอะนะ” ลุงเคียวสุเกะจูงมือยูรินะไว้ มองเธอด้วยรอยยิ้ม
ยูรินะก้มหน้าลงเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร
“ยูซุริ?”
“อือ… อ๋อ…” ยูรินะสะดุ้งตื่นจากภวังค์ เงยหน้าขึ้นมา ยิ้มอย่างฝืน ๆ “ฉัน… ฉันขอเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะ”
มองแผ่นหลังของยูรินะที่วิ่งจ๊าบไปทางห้องน้ำ คิ้วของหลินชีเย่ขมวดเล็กน้อย
ราวสิบนาทีผ่านไป ยูรินะก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ก้มหน้าต่ำ ดูเหมือนจะหมดสติหมดสตางค์ไปครึ่งคน
“เป็นอะไรหรือเปล่า ยูซุริ?” ลุงเคียวสุเกะถามด้วยความสงสัย
“ไม่มีอะไรสักหน่อย” ยูรินะยิ้ม “กลับกันเถอะ”
ทุกคนเดินตามถนนสีรุ้งของสวนสนุกมุ่งหน้าสู่ประตูทางออก บรรยากาศระหว่างทางดูจะอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ยูรินะแทบไม่พูดอะไรเลย แม้ลุงเคียวสุเกะจะพยายามเปิดบทสนทนาเอง เธอก็ตอบกลับมาเพียงหย่อนหยิบแบบจิตใจลอยล่อง