เปรี้ยง——!!
สายฟ้าแลบผ่านก้อนเมฆดำมืด วนเวียนรอบแผ่นเมฆเงินกลางท้องฟ้า เสียงฟ้าร้องกึกก้องสั่นสะเทือนทั่วฟ้าดินจนใจแทบหยุดเต้น
คนเดินบนถนนต่างร้องตกใจ พากันวิ่งหนีผู้ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ริมถนนราวกับคลั่ง กระแสคนบนถนนทั้งสายหายวับไปอย่างรวดเร็ว
เสาไฟฟ้าเหนือศีรษะของยูริ โคคุเท็ตสึกะพริบสองครั้งแล้วดับมืดสนิท
เขายืนอยู่ท่ามกลางเงามืดนั้น เงยหน้ามอง[นิรวาณ]ที่ลอยอยู่เหนือโลกมนุษย์ ดวงตาเปล่งประกายเจตนาสังหารเย็นเยียบ
ชายหนุ่มยกมือซ้ายขึ้น วางลงบนด้ามดาบยาวสีน้ำเงินเข้มที่เอวอย่างเบามือ
เหล็กดาบสากสว่างค่อย ๆ ถูกสะกัดออกจากฝัก
เปรี้ยง!
เสียงฟ้าดังขึ้นอีกครั้งในก้อนเมฆ
แล้วฝนลูกใหญ่ก็หลั่งลงจากฟ้าน้ำตาเท โชกซัดไปกับลมหนาวระหว่างตึกสูง ม่านฝนนี้ปกคลุมไปทั้งเมือง
ฝนกระหน่ำ!
ดาบมากัตสึทั้งเก้า ดวงที่สี่[อาเมะคุดาเระ]
สายฝนชะล้างถนนที่ร้อนผ่าว กลายเป็นลำธารน้อยไหลผ่านรองเท้าหนังของยูริ โคคุเท็ตสึ แช่เปียกชุ่มชายเสื้อของเขา
ท่ามกลางม่านฝน รถตำรวจติดอาวุธหลายคันบิดมาจากด้านไกล แล้วเหยียบเบรกเสียงดังตรงหัวถนน ล้อมเป็นวงโค้งขังชายผู้พกดาบสี่เล่มนี้ไว้ที่มุมถนน ตำรวจพร้อมอาวุธครบมือไล่ลงจากรถทีละคน จิ้มปืนเล็งใส่ชายคนนั้นกลางสายฝนอย่างเต็มระวาง
"ยูริ โคคุเท็ตสึ! พวกเราคือสำนักงานตำรวจโตเกียว..."
เสียงตะโกนของตำรวจกลบเสียงฟ้าและไซเรน ดังก้องไปทั่วถนน ปืนกว่าสิบกระบอกเล็งมาที่ยูริ โคคุเท็ตสึ คนที่นี่ล้วนเป็นหน่วยตัวท็อปของสำนักงานตำรวจโตเกียว แต่เดี๋ยวนี้ ไม่มีใครกล้าลั่นไกแม้แต่คนเดียว