“ปล่อยไว้จริง ๆ ไม่ต้องสนใจเหรอ”
ภายในโรงอาหาร เจียงเอ๋อร์ถามขึ้นอย่างมีความกังวล
“ไม่ต้องสนใจ” หลินชีเย่พูดไปกับกินข้าวไปพร้อมรอยยิ้ม “แค่เรื่องเล็ก ๆ นิดหน่อยเอง แม้หลูเป่าโย่วจะคุมสติไม่อยู่ แต่ฟางโม่ก็รู้ทันแน่ ในห้องเรียนน่ะ พวกเขาสองคนตีกันไม่ได้หรอก”
เสียงคำพูดเพิ่งจางหาย คลื่นพลังเทพของคิวปิดก็แผ่ออกมาจากตึกเรียนทางไกล
“ยิ่งกว่านั้น ยังมีหลี่เจินเจินอยู่อีก แม้สองคนนี้จะตีกันจริง ๆ ก็เถอะ ขอแค่เจินเจินยิงธนูหนึ่งดอก สองคนก็จะจับมือกันเดินเล่นกระโดดโลดเต้นไปที่สนามกีฬาทันที”
เจียหลันนึกภาพฉากนั้นขึ้นมาในหัว ก็หัวเราะออกมาเสียงหนึ่ง “ความสามารถของเจินเจินน่ะ ใช้ได้เหนือความคาดหมายจริง ๆ เลยนะ……”
“คู่ปรับที่มองหน้ากันไม่ถูก บวกกับหลี่เจินเจินที่คอยทำให้พวกเขารักกันเมื่อไรก็ได้ คอมโบนี้ก็เจ๋งดีนี่” อันชิงอวี๋ลูบคางมือไปมาแล้วพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
“ซากปรักหักพังเทพของเจินเจินน่ะ แม้พลังรบจะไม่แรงสักเท่าไร แต่สิ่งที่นางเป็นตัวแทนน่ะ ยังไงก็คือเทพีแห่งความรักนี่นา” เจียงเอ๋อร์กล่าวด้วยความประทับใจ “พลังแห่งความรักน่ะ ดูเบาไม่ได้เลยนะ”
“เทพีแห่งความรักงั้นรึ……”
เจียหลันหันไปมองทางที่หลี่เจินเจินอยู่ ราวกับนึกอะไรได้ ดวงตาก็ค่อย ๆ สว่างวาบขึ้นมา!
“พวกนายกินต่อเถอะ ฉันต้องไปสอนทหารใหม่แล้ว” อันชิงอวี๋มองเวลาแวบหนึ่ง ลุกขึ้นจากที่นั่ง โบกมือลาทุกคน แล้วเดินตรงไปยังตึกเรียน
ต่อจากนั้น หลินชีเย่ก็ลุกขึ้นเช่นกัน