“ทำสัญญาแบบไหน?”
“ถ้าฉันช่วยให้ดาบของนายมีดวงวิญญาณดาบได้ ฉันหวังว่านายจะไปที่แห่งหนึ่งกับฉัน” อามามิยะฮารูกิมีสีหน้าจริงจังเต็มไปหมด
หลินชีเย่ได้ยินแบบนั้น ใจก็เบาลงเล็กน้อย
สำหรับคนแปลกหน้า การเป็นความดีลแบบชัดเจนตรงไปตรงมา ยังทำให้เขาอุ่นใจกว่าความมีน้ำใจที่มาไม่มีปี่มีขอ
“ที่ไหน?”
“ตอนนี้บอกไม่ได้ แต่ที่นั่นค่อนข้างอันตราย และ… ดาบมากัตสึจะใช้ไม่ได้”
“งั้นนายอยากให้ฉันไปปกป้องนาย?” หลินชีเย่เข้าใจความหมายของอามามิยะฮารูกิได้ทันที
พลังของอามามิยะฮารูกิมาจากดาบมากัตสึ ถ้าที่ใดที่หนึ่งความสามารถของดาบถูกสั่งห้าม สถานการณ์ของเขาก็ไม่ต่างจากตอนที่หลินชีเย่ต้องการผู้ปกป้องสมัยอยู่ที่ญี่ปุ่น ต้องมีคนที่ไม่มีดาบมากัตสึก็ยังระดมพลังได้มาปกป้องเขา
และผู้รุกรานจากภายนอกอย่างเขาก็คือตัวเลือกที่ดีที่สุด
“ถูกต้อง” อามามิยะฮารูกิพูดต่อทันที “นายไม่ต้องรีบปฏิเสธฉัน รอไปถึงเจอคนนั้นก่อน ยืนยันว่าเขาซ่อมดาบเล่มนี้ได้จริงและให้ดวงวิญญาณดาบได้หรือไม่ แล้วค่อยตัดสินใจ”
หลินชีเย่ครุ่นคิดชั่วครู่ แล้วจึงพยักหน้า “ได้ ไว้ถึงค่อยว่ากัน”
อามามิยะฮารูกิได้ยินคำตอบนั้น ร่างกายก็ผ่อนคลายลงบ้าง
“งั้นเราจะออกเดินทางเมื่อไหร่?” หลินชีเย่ถาม
“ก่อนไป ฉันยังมีเรื่องต้องจัดการอีกนิด” อามามิยะฮารูกิคิดชั่วขณะ “อีกสองสัปดาห์ นายไปที่ร้านชาเรือตกปลาสินไซบาชิที่โอซาก้า ใส่เหรียญ 50 เยนลงไปในกระถางต้นไม้ฝั่งซ้ายมือตอนเข้าประตู ฉันจะไปหานายเอง”