“เบื่อจริง ๆ เลย” ไป่หลี่พ่างพ่างแค้นไหล่
“ต่อไป ก็จะมีคนไม่พอใจโผล่มานำหน้า” หลินชีเย่มองเสิ่นชิงจู๋ด้วยสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม “เพื่อปราบพวกหัวดื้อพวกนี้ อีกไม่ช้าครูฝึกหยวนก็จะให้พวกมันรู้ว่า อะไรคือสุดยอดกำลังรบของต้าเซี่ย…”
“แล้วต่อจากนั้น เสียงดังกึกก้องบนฟ้า คุณชายผมก็จะเผยโฉมอย่างสง่างาม!” ไป่หลี่พ่างพ่างปรบมือแล้วยิ้ม “เราจะลงไปกันเมื่อไหร่? ให้มันจัดจ้านหน่อยได้ไหม? อย่างน้อยก็ต้องเท่กว่า[หน้ากาก]ปีนั้นสิ่ง?”
“รอสัญญาณจากครูฝึกหยวน” เสียงของเจียงเอ๋อร์ดังมาจากลำโพงบลูทูธ “ถ้าเอาเวลามาคำนวณ ก็คงจะเกือบแล้ว…”
หลินชีเย่พยักหน้าเบา ๆ “เหลือเวลาอีกนิดเดียว ทุกคนไปทบทวนบทของตัวเองอีกรอบ แล้วตอนเล่นอย่าให้มันซวยนะ”
“เข้าใจแล้ว!”
……
ขณะนั้นเอง
บนสนามฝึกใหญ่ที่อยู่ใต้เครื่องบินพอดี
“ไม่พอใจงั้นเหรอ?” หยวนกังมองพวกหัวดื้อที่เดินออกมาจากกลุ่มด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “พวกเธอคิดว่า พอมีแดนต้องห้ามที่ทรงพลัง หรือถือวิชาเด็ดอะไรสักอย่าง แล้วอนาคตจะก้าวไร้ขีดจำกัด? คิดว่าพวกเรายืนมาด่าพวกเธอตรงนี้ได้ ก็เพราะแก่กว่าเพียงไม่กี่ปี?
คิดว่าฉันจะพูดได้ว่าพวกเธออ่อนแอ ว่าพวกเธอขั้นต่ำ แต่ห้ามพูดว่าพวกเธอเป็นของไร้ค่า เป็นขยะ?”
หยวนกังหัวเราะเยาะสองครั้ง “น่าขำชะมัด! ที่ฉันพูดน่ะไม่ผิดเลยแม้แต่นิด ด้วยสภาพแบบพวกเธอตอนนี้ แม้ขึ้นถึงขั้น ‘ไคลน์’ ก็แค่ขยะที่เก่งขึ้นหน่อย เจอคนแข็งแกร่งจริง ๆ เข้าไป แพ้เขาแค่ปลายนิ้วเดียว!