ใต้แสงจันทร์ อู๋เซียงหนานยืนอยู่หน้าหน้าต่าง ริมฝีปากขยับเบา ๆ เล่าแผนการของตัวเองออกมาอย่างสงบนิ่ง
เมื่อหวังเมี่ยนฟังจบ คิ้วก็ขมวดแน่น
“อะไรนี่ มันทำได้จริงเหรอ?”
“โอกาสบาง ไม่ได้แปลว่าไม่มีหวังเลย… นี่ก็คือขีดจำกัดที่ฉันทำได้แล้ว”
“บางที นายอาจไม่ต้องกดดันตัวเองขนาดนั้นก็ได้”
อู๋เซียงหนานหันกลับมา มองตาหวังเมี่ยน แล้วพูดอย่างจริงจัง “ถ้าสักวันหนึ่ง ศัตรูที่ฆ่าทีม[หน้ากาก]ลงยืนอยู่ตรงหน้านาย นายจะยังบอกตัวเองแบบนั้นได้อีกไหม?”
หวังเมี่ยนเงียบไป
“ตอนนี้สถานการณ์ของ‘วงมนุษย์’ซับซ้อนมาก สัตว์กายสิทธิ์ที่โผล่มาแบบไร้ที่มา สังคมที่เริ่มปั่นป่วนขึ้นเรื่อย ๆ และสมาคมซ่างเสวียที่กำลังจะเปิดแผนทำลาย‘วงมนุษย์’… เรื่องนี้เกี่ยวข้องอะไรเยอะแยะ ฉันต้องใช้เวลาเตรียมการเยอะ
เดี๋ยวนายกลับไปที่ตระกูลคาซามากิก่อนเถอะ พอทุกอย่างจบลงเมื่อไร สมาคมซ่างเสวียจะส่งนายกลับต้าเซี่ยเอง”
พูดจบ อู๋เซียงหนานเช็ดชาในแก้วลงคอในคำเดียว ดวงตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
“ฉันช่วยนายได้” หวังเมี่ยนเอ่ยขึ้นทันที
อู๋เซียงหนานขมวดคิ้ว “ไม่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาย ไม่ต้องยุ่งด้วย”
“เกี่ยว” ดวงตาหวังเมี่ยนเปล่งประกาย “นายไม่ได้จะลงมือกับทากามางาฮาระเหรอ? ในนั้น มีสิ่งหนึ่งที่ฉันอยากได้… ฉันช่วยนายฆ่าซูซาโนโอะ นายช่วยฉันเอาสิ่งนั้นมา เป็นการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม