แต่การกลายเป็นเทพ มันง่ายอย่างนั้นจริงหรือ?
จากมนุษย์ทั้งหมดในปัจจุบัน มีเพียงเซียนกระบี่แห่งต้าเซี่ยอย่างโจวผิงที่คงกฎแห่งกระบี่ไว้ด้วยตนเองและก้าวขึ้นสู่ขั้นบำเพ็ญเทพ ถ้าหวังเมี่ยนอยากกลายเป็นเทพ เขาก็ต้องมีกฎเป็นของตัวเองสักหนึ่งสาย แต่เขาไม่เหมือนโจวผิง ซากปรักหักพังเทพของเขามาจากเทพแห่งกาลเวลา ไม่ใช่จากตัวเขาเอง จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะคงกฎไว้เองแบบโจวผิง ทั้งที่กฎแห่งกาลเวลาทั้งหมดในโลกนี้ ก็ถูกเทพแห่งกาลเวลาแห่งเทพธานีต่าง ๆ แบ่งกันครอบครองไปหมดแล้ว
คงกฎของตัวเองไม่ได้ แถมยังได้กฎแห่งกาลเวลามาไม่ได้ด้วย… แปลว่าผู้แทนเทพ ถูกชะตากำหนดให้เป็นเทพไม่ได้งั้นรึ?
หวังเมี่ยนจมอยู่ในความเงียบงัน
อามามิยะ ฮารูกิที่อยู่ข้าง ๆ สัมผัสได้ถึงความปั่นป่วนในอารมณ์ของหวังเมี่ยน คิ้วเขาขยับขึ้นเบา ๆ
“…ไปกันเถอะ ฉันจะพานายไปหาคนคนหนึ่ง”
เมื่อเห็นอามามิยะ ฮารูกิหันหลังเดินจากไป หวังเมี่ยนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เดินตามไป
“คนที่จะพาฉันไปพบ มันคือใครกันแน่?” หวังเมี่ยนถามขึ้นไม่ได้
“เขาก็มาจากต้าเซี่ยเหมือนกัน แถมยังรู้จักกับชีเย่ด้วย อาจจะเป็นคนรู้จักกันของพวกนายก็ได้”
หวังเมี่ยนขมวดคิ้วครุ่นคิด
นอกจากม่านราตรี ยังมีคนอื่นมายัง “วงมนุษย์” ของญี่ปุ่นอีกงั้นรึ? แถมยังรู้จักหลินชีเย่ด้วย?
หวังเมี่ยนคิดนานแค่ไหนก็นึกตัวละครแบบนั้นไม่ออก ความสงสัยในใจจึงถูกปลุกขึ้นมา
ทั้งสองเดินออกจากเขตแดนของคาซามากิ แล้วมุ่งไปยังตรอกซอกซอยที่ห่างไกล เลี้ยวผ่านโค้งมาหลายทาง ก็มาถึงหน้าบ้านหลังเตี้ย ๆ หลังหนึ่ง