“……ขอต้อนรับเข้าสู่ข่าวภาคเช้า
คืนวานนี้ ฐานทัพทหารหมายเลข 122 ชานเมืองโอซาก้าเกิดเพลิงไหม้ คาดว่าเกิดจากอาวุธทหารบางส่วนที่จัดเก็บไม่ถูกวิธีจนระเบิดติดไฟ ขณะนี้กำลังสอบสวนสาเหตุอยู่
ผู้สื่อข่าวของสถานีจะรายงานต่อไปให้ทราบ……
ข่าวถัดไป เทศกาลแห่งเทพเจ้าประจำปีได้เริ่มขึ้นแล้ว ขบวนพาเหรัดจะเริ่มจากศาลเจ้าเท็นมันฝ่ายไปตามแม่น้ำโอคาวะ การเตรียมงานแสดงพลุยามค่ำได้เสร็จสิ้นแล้ว คืนนี้จะ……”
ลุงเคียวสุเกะที่นั่งกินส้มอยู่ข้างหน้าต่างมองข่าวในทีวี คิ้วขมวดเล็กน้อยแล้วบ่นออกมา
“ยุคนี้ถึงขั้นฐานทัพทหารระเบิดติดไฟกันได้เชียวหรือ”
“ไม่มีสงคราม ไม่มีศัตรูจากภายนอก ฐานทัพพวกนั้นก็เหมือนถูกทิ้งร้างไปต่างหาก ตำรวจเขาพยายามดูแลให้อาคารอันตรายพวกนี้ยังใช้งานได้อยู่ แต่พังบ้างก็ถือว่าปกติ ช่วงก่อนหน้านี้ฐานทัพฝั่งฮอกไกโดก็ระเบิดไปหลายลูกนี่” เสี่ยวจินหาวยาว
หลินชีเย่ที่นั่งตรงข้ามลุงเคียวสุเกะทำสีหน้านิ่งเฉย ก้มมองพื้นสงบนิ่งไม่พูดไม่จา
ใช่ เพลิงไหม้เมื่อคืนนี้เกิดจากเขานั่นแหละ
แต่เขาไม่ได้ตั้งใจเผาฐานทัพทหารหรอก เมื่อคืนหมู่หมู่กินอาวุธจากโกดังไปติด ๆ กันหลายแห่งจนอิ่มแปล้กลายเป็นตัวอ้วนเตี้ย แล้วเผลอเรอออกมาเป็นลูกไฟพวยพุ่ง ไปจุดดินปืนไม่ไกลจนระเบิดยับ……
โชคดีที่ดินปืนพวกนั้นโดนกินไปเกือบหมด ไม่งั้นแม้ตัวหลินชีเย่จะทนทานแค่ไหนก็รับไม่ไหวกับระเบิดขนาดนี้