หญิงสาวครุ่นคิดสักครู่ แล้วหยิบใบปลิวข้าง ๆ ขึ้นมา ใช้ปากกาวาดวงกลมลงบนจุดหนึ่งบนนั้น
“ตรงนี้”
“ชายฝั่งแสงอาทิตย์อัสดง?” หลินชีเย่กวาดสายตามองคำแนะนำของสถานที่ท่องเที่ยวแห่งนี้ ใจจดใจจ่ออย่างมีนัยยะ
“ใช่แล้ว เราไปที่แห่งนี้กันตอนบ่ายวันที่สอง พวกเขาลงรถไปเที่ยวแล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย พอถึงเวลานัดหมาย ฉันกับคนขับรออยู่บนรถอีกหนึ่งชั่วโมง เพราะคิดว่าสถานที่แห่งนี้อยู่ไกลเกินไป ถ้าพวกเขาไม่นั่งรถบัสกลับ ก็ยากจะกลับเข้าเมือง
แต่รอจนฟ้ามืดไปแล้ว พวกเขาก็ยังไม่กลับมา……”
พูดถึงตรงนี้ ดวงตาของหญิงสาวก็ปรากฏความหวาดกลัว “พวกเขา……ไม่ได้เกิดอะไรขึ้นใช่ไหม? คุณเป็นตำรวจหรือเปล่า?”
“ไม่ใช่หรอก พวกเขากลับไปได้อย่างปลอดภัย เพราะพวกเราเป็นเพื่อนกัน ฉันแค่ถามเฉย ๆ ว่าพวกเขาไปเที่ยวที่ไหนทำอะไรมาบ้าง” หลินชีเย่กล่าวโกหกไป
“ฉันมีคำถามสักข้อ”
ในขณะนั้นเอง อันชิงอวี๋ที่เงียบงันมาตลอดก็เอ่ยถามขึ้นว่า “คุณน่าจะเป็นไกด์ของทัวร์นี้ใช่ไหม? ตามที่คุณเล่ามา ตอนที่พวกเขาลงรถที่ชายฝั่งแสงอาทิตย์อัสดง คุณอยู่บนรถ ทำไมไกด์อย่างคุณถึงไม่ตามพวกเขาลงไปด้วย?”
“นั่นเป็นความต้องการของพวกเขาเอง เขาบอกว่าไม่ต้องให้ฉันตามไป……”
“เป็นทุกสถานที่ท่องเที่ยวที่ไม่ให้ตาม หรือมีแค่ที่แห่งนี้?” ดวงตาของอันชิงอวี๋เบิกแคบลง ตั้งคำถามที่สำคัญที่สุด