ให้ยืม[คามิกากุชิ]เหรอ?
ฟุรุฮาระ โยชิกิมองไปที่หลินชีเย่ตรงหน้า สีหน้าพลันดูแปลกประหลาดขึ้นมาทันที
นายเป็นอะไรไปหรือเปล่า?
มีที่ไหนกันที่ผู้ครองดาบมากัตสึจะยืมดาบมากัตสึให้คนอื่นง่าย ๆ? นี่มันต่างอะไรกับการแบ่งเมียตัวเองให้คนอื่น? ถ้ายืมให้นายแล้วนายเชิดหนีไปเลยจะทำยังไง?
ฉันกับนายสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่?
“เป็นไปไม่ได้” ฟุรุฮาระ โยชิกิพูดเสียงแข็งกร้าว
สำหรับฟุรุฮาระ โยชิกิแล้ว[คามิกากุชิ]ไม่ได้เป็นแค่ดาบมากัตสึธรรมดาด้วย จิตวิญญาณดาบของมันคืออาจารย์โคะเกะสึผู้หลอมดาบมากัตสึในตำนาน ดังนั้นสำหรับเขา ดาบเล่มนี้เหมือนอาจารย์ ผู้ร่วมอุดมการณ์ ผู้เป็นทั้งครูและเพื่อนในคนเดียว
ขอยืมดาบ?
ไม่มีทาง
หลินชีเย่ถอดหายใจยาว สีหน้าเป็นแบบว่าเหมือนที่คิดไว้เลย
“แต่ตอนนี้ฉันแค่ต้องการดาบเล่มนี้จริง ๆ” หลินชีเย่พยายามชักชวนอีกรอบ “ฉันวางหลักฐานด้วยความบริสุทธิ์ของอามามิยะ ฮารูกิ ว่ายืมไปแล้วจะเอามาคืนแน่นอน”
“ความบริสุทธิ์ของอามามิยะ ฮารูกิ?” ฟุรุฮาระ โยชิกิเงิบ “กระผมไปเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนั้นด้วย?”
“……”
“ดาบนี่ให้ยืมไม่ได้เด็ดขาด กลับไปได้แล้ว”
หลินชีเย่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่มีทีท่าว่าจะยอมไปไหน
รู้สึกถึงแววตาที่ร้อนแรงของหลินชีเย่ ฟุรุฮาระ โยชิกิกลับรู้สึกขนลุกวาบขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล
“นาย…นายจะทำอะไร?”
“ขอโทษนะ” หลินชีเย่พูดด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “พอเรื่องจบแล้ว ฉันจะมาขอโทษเธอให้ดี ๆ …”
เช้ง—!
ก่อนที่ฟุรุฮาระ โยชิกิจะทันรู้ตัว หลินชีเย่ก็โบก[จ่านไป๋]ในมืออย่างเบา ๆ ริ้วแสงสีขาวพราดผ่าน ฟัน[คามิกากุชิ]ที่ห้อยอยู่ที่เอวของฟุรุฮาระ โยชิกิขาดจากระยะราวสิบกว่าเมตร!