ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงของลุงเคียวซุเกะก็ดังขึ้นในห้องพัก
เธอมีความจริงใจกับเรื่องนี้จริง ๆ ฉันรับรู้ได้ ราคาแบบนี้ยอมยากเสียจริง
เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของเคนอาซากุระก็หายเคร่งเครียดลงบ้าง กำลังจะเปิดปากพูดอะไรสักอย่าง แต่ลุงเคียวซุเกะก็สานต่อทันที
แต่เรื่องนี้ฉันไม่อาจตัดสินใจแทนสองคนนั้นได้ ฉันเป็นแค่เจ้าของร้านนี้เท่านั้น กับเขาทั้งสองก็เป็นแค่ความสัมพันธ์นายจ้างลูกจ้างเท่านั้น ถ้านายอยากว่าจ้างพวกเขาทำงานอื่นนอกเหนือจากงานประจำ ก็ขอให้คุยกับตัวเขาสองคนโดยตรงเถิด ถ้าพวกเขายินยอมเอง ฉันย่อมไม่ขัดขวาง
นอกห้องพัก หลินชีเย่กับอามามิยะ ฮารูกิแลกสายตากัน ในดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
ดูท่าเจ้าของร้านคนนี้คนดีจริง ๆ สินะ...
คิ้วของเคนอาซากุระขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
รู้สึกถึงความไม่พอใจของเคนอาซากุระ เสื้อหลังของโคกินเปียกไปด้วยเหงื่อ แต่ลุงเคียวซุเกะข้าง ๆ กลับนั่งมั่นคงราวกับภูผา จ้องมองดวงตาของเคนอาซากุระอย่างแน่วแน่
อีกชั่วขณะใหญ่ เคนอาซากุระเอ่ยขึ้นช้า ๆ
เธอเป็นเจ้าของร้านที่มีความจริงใจเสียจริง ต่อคนที่มีเกียรติ ฉันย่อมนับถือเสมอมา
เขาลุกขึ้นจากโซฟา งั้นเรื่องนั้น... คาวายอันโอ้จันสองคนนั้น ทั้งสองอยู่ที่ไหน
ลุงเคียวซุเกะกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรสักอย่าง ก็มีเสียงเบา ๆ ดังขึ้น ประตูห้องพักถูกเปิดออก
พวกสมาชิกกลุ่มล่าเหยื่อสิบกว่าคนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูหันมามองทันที ดวงตาแสดงความระแวง บางคนแม้แต่จะแตะมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ เอื้อมไปจับปืนที่ซ่อนอยู่ในตัว