“ใครเป็นคนลักเธอไป?”
“ดูท่าทางคือพวกอันธพาลกลุ่มหนึ่ง พวกมันซุ่มดักรออยู่หน้าศาลเจ้ามาแต่ไหนแต่ไร แล้วก็…”
จอมมารตาดำเล่าเหตุการณ์จากภาพที่กล้องวงจรปิดบันทึกไว้ตั้งแต่ต้นจนจบ แม้ภาพจะเบลอคลุ้มคลั่ง และบางเหตุการณ์เกิดขึ้นห่างจากกล้องพอสมควร แต่ก็ยังพอฟื้นฟูภาพตอนนั้นได้ไม่ยาก
“หลังลักเด็กผู้หญิงคนนั้นไป พวกมันขับรถไปที่ชานเมืองฝั่งตะวันตกของเมือง ทางนั่นมีกล้องวงจรปิดครอบคลุมน้อยมาก บวกกับเวลาไม่พอ หลังจากนั้นเราก็ตามรอยพวกมันหายไป”
สำหรับจอมมารตาดำแล้ว การใช้ความสามารถค้นหายูรินะภายในไม่กี่วินาที ทำความเข้าใจเหตุการณ์ แล้วไล่ตามพวกมันไปจนถึงฝั่งตะวันตกของเมือง ถือเป็นขีดจำกัดแล้ว ถ้าใช้ความสามารถได้นานกว่านี้อีกหน่อย น่าจะสามารถลดขอบเขตการค้นหาลงได้อีก
หลินชีเย่ฟังคำบรรยายของจอมมารตาดำจบ สีหน้าก็เริ่มมืดมนลงทีละน้อย
“เข้าใจแล้ว” หลินชีเย่พยักหน้า แล้วหันไปมองหงเหยียน “ไปที่จุดสุดท้ายที่เห็นพวกมันทางตะวันตกของเมือง แล้วค่อย ๆ ค้นหาไปทีละนิด”
……
คลังสินค้า
ยูรินะอ่อนแรงล้มอยู่ในห้องเล็กมุมหนึ่งของคลังสินค้า มือทั้งสองถูกมัดไว้ด้านหลัง เดินด้วยไม่ได้ และทั่วร่างเต็มไปด้วยรอยช้ำที่น่าตกใจ
ท่ามกลางความมืด เธอทั้งข่มความเจ็บปวด ทั้งสุมสายตามองสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างพยายาม
จากการจัดวางของในห้อง ที่นี่คงเป็นห้องจัดการของคลังสินค้าที่ถูกทิ้งร้าง พื้นที่แคบคับ ข้างผนังทั้งสองด้านมีชั้นเหล็กสนิมเปียกๆ พยุงไว้หลายตัว ซึ่งปกคลุมไปด้วยใยแมงมุมและฝุ่นละออง ไม่มีหน้าต่าง เหลือเพียงกล่องกระดาษที่แทบจะเน่าเปื่อยอยู่ไม่กี่ใบ ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย