“ทิศตะวันตกเฉียงเหนือมีซื่อตู่ วิถีสูงสุดแห่งพระอวโลกิเตศวร หนึ่งความคิดครอบคลุมสามพันโลก หนึ่งความฝันก่อเกิดสิบชาติภพ ไร้ขอบเขต ไร้ความคิด ไร้จินตนาการ มีคำกล่าวว่า ผู้มีบุญญาธิการย่อมเห็นพลังศักดิ์สิทธิ์ เข้าสู่แดนทอง บำเพ็ญมหายาน มีธรรมลักษณะเจ็ดสิบสองประการ กลืนกินชะตาชีวิตและความปรารถนานับหมื่น เสริมพลังให้ตนเอง ข้ามทะเลทุกข์ มุ่งสู่ฝั่งโน้น”
ไป๋เทียนเทียนถือม้วนหยกอยู่ในมือ เคาะหัวฟางไป๋เบา ๆ “ทำไมนายถึงไม่รู้อะไรเลย? ตั้งใจเรียนบ้างหรือเปล่า ปกติไม่อ่านหนังสือเลยใช่ไหม?”
เธอกัดฟันพูด ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในบ้านของฟางไป๋ก็ผ่านไปครบหนึ่งวันแล้ว ตลอดทั้งวันนี้ ไป๋เทียนเทียนสอนความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับการบำเพ็ญเพียรให้ฟางไป๋ ส่วนค่าตอบแทนก็คือเค้กครีมชิ้นเล็ก 3 ชิ้นในตู้เย็นของเขา
เป็นพวกไม่เอาไหนจริง ๆ ทำไมถึงไม่รู้อะไรเลย นี่เป็นมรรคสืบทอดสายที่สิบแล้วที่เธอแนะนำให้ฟางไป๋รู้จัก
ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เธอยกกำปั้นน้อย ๆ สีชมพูขึ้นชกไหล่ฟางไป๋ทีหนึ่ง แม้จะไม่เจ็บเท่าไร ฟางไป๋ก็ยังทำหน้าเหยเกไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นเขากลัวว่าเดี๋ยวจะโดนหนักกว่านี้
สวรรค์เบื้องบนเป็นพยาน ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเรียน ตั้งแต่ขั้นเปิดชีพจรมาจนถึงตอนนี้ เขาไม่กล้าหยุดพักแม้แต่วินาทีเดียว แทบจะหมุนเป็นลูกข่างอยู่แล้ว
แต่เขาไม่มีเวลาทำความเข้าใจรายละเอียด รู้แค่ชื่อคร่าว ๆ เท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น ความรู้ทั่วไปบางอย่างในสายชิงหยาง สำหรับฟางไป๋แล้วถือเป็น “ความลับ” ของผู้บำเพ็ญทั่วไป