ในห้วงความคิดของฟางไป๋ค่อย ๆ ปรากฏข้อความช่วงหนึ่ง แผ่นหยกส่งประกายเรืองรอง
“สายน้ำแบ่งเป็นห้าคุณธรรม มีสิ่งหนึ่งเรียกว่าสายน้ำแห่งตำหนัก จัดอยู่ในหมวดสามอินเช่นกัน วิถีปราณเย็น เมื่ออยู่บนฟ้าคือความหนาว เมื่ออยู่บนดินคือน้ำ ความหนาวคือปราณแห่งฟ้า ส่วนน้ำคือรูปลักษณ์แห่งดิน สายน้ำแห่งตำหนักมีอิทธิฤทธิ์ เรียกว่า ‘หมอกคืนสู่เงา’ หมอกนั้นไม่เพิ่มไม่ลด ใบไม้ร่วงกลายเป็นหยาดน้ำค้าง จึงแปรความหนาวเป็นน้ำค้าง แตะน้ำให้กลายเป็นความหนาว...”
ฟางไป๋ค่อย ๆ เข้าใจทุกสิ่ง ก่อนอ่านเคล็ดวิชาเล่มนี้ เขาได้ฟังไป๋เทียนเทียนอธิบายอย่างละเอียดแล้วว่าแต่ละมรรคสืบทอดข่มกันและเชื่อมโยงกันอย่างไร
จะว่าไป ปราณเย็นนั้นช่าง... ในอดีตอาศัยสายน้ำสามอินจนผงาดขึ้นมา แต่ทุกวันนี้ขอเพียงมรรคสืบทอดของฝ่ายตรงข้ามมีส่วนเกี่ยวข้องกับแสง ความร้อน หรือไฟ ก็ล้วนถูกข่มจนหมดทางสู้
ฟางไป๋ส่ายหน้า ดึงความคิดกลับมาที่“เคล็ดลวงปราณเย็นยืมหยาดน้ำค้าง”แล้วครุ่นคิดอย่างหนัก เขาจำลองวิธีฝึกในใจ เคล็ดวิชานี้ต้องปลุกสายน้ำแห่งตำหนัก แล้วอาศัยปราณเย็นกระทำเรื่องของไท่อิน
อีกทั้งปราณเย็นยังเป็นตัวช่วย เรื่องแบบนี้จะไม่ถูกพลังย้อนกลับมาทำร้ายจนตายจริงหรือ?
ฟางไป๋มองไป๋เทียนเทียน “วิชานี้ใช้ได้จริงแน่นะ? เธอคงไม่ได้คิดจะให้ฉันระเบิดเป็นดอกไม้ไฟหรอกใช่ไหม”
“ฮึ! ผู้บำเพ็ญขั้นจื่อฝู่เป็นคนคำนวณด้วยตัวเอง นายคิดว่าไงล่ะ?” ไป๋เทียนเทียนหันมาทางฟางไป๋ ก่อนกล่าวต่อ “ไม่ต้องกังวลเรื่องทรัพยากร ศิษย์อารองเตรียมไว้ให้แล้ว”