ฟางไป๋มองไป๋เทียนเทียนที่อยู่เบื้องล่าง ขยับพลังเวท แล้วลอยตรงไปหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ
ไป๋เทียนเทียนมองเขาร่อนลงมาตรงหน้า ก่อนกวาดตามองฟางไป๋อย่างสนอกสนใจ “นายทะลวงเข้าสู่ขั้นกลั่นปราณแล้วหรือ?” เธอถามทีละคำ
“แค่โชคดีเท่านั้น” ฟางไป๋โบกมือ
“ปราณเย็นบำเพ็ญได้เร็วขนาดนี้เชียวหรือ? แปลกจริง” ไป๋เทียนเทียนพึมพำกับตัวเองเสียงเบา
“อะไรนะ?”
“ไม่มีอะไร” ไป๋เทียนเทียนรีบโบกมือ ท่าทางของเธอชวนให้นึกถึงการหลอกตัวเองอยู่ไม่น้อย
“เธอมาทำอะไรที่โรงเรียนอันดับหนึ่ง?” ฟางไป๋ถามตรง ๆ เมื่อมีข้อสงสัย ไป๋เทียนเทียนเดินวนรอบตัวเขา มองซ้ายทีขวาที ดวงตากลมเป็นประกายกลอกไปมาเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเลี่ยนว่า “แน่นอนว่ามาชวนนายไปงานเลี้ยงน่ะสิ!”
“งานเลี้ยง?”
ฟางไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง ยัยนี่ต้องมีแผนอะไรแน่ ๆ อยู่ดี ๆ จะชวนผู้บำเพ็ญปราณเย็นอย่างเขาที่ไม่มีอำนาจ ไม่มีเส้นสาย มีเงินติดตัวแค่ 2,000 หยวน ทั้งน่าสงสารทั้งอ่อนแอไปทำไม? ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งคู่ก็ไม่ได้สนิทกันสักนิด
“โธ่เอ๊ย ขาดนายคนเดียวเอง ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ” ไป๋เทียนเทียนจับแขนฟางไป๋ ตั้งใจจะลากเขาออกจากประตูโรงเรียน
ฟางไป๋ไม่หลงกล ยืนอยู่ที่เดิมอย่างแน่วแน่ ไม่ยอมไปเด็ดขาด ไป๋เทียนเทียนเห็นว่าลากเขาไม่ไหว จึงลงมือบังคับไม่ได้เช่นกัน
เธอยืนนิ่งอยู่กับที่พักใหญ่ ก่อนเสียงราวกับปีศาจจะกระซิบเข้าหูฟางไป๋ว่า “ในงานเลี้ยงมีทรัพยากรบำเพ็ญเพียรกับอาหารบำรุงยาเยอะแยะเลยนะ ที่สำคัญที่สุดคือฟรี!”