“เพราะเหตุนี้ การบำเพ็ญในขั้นกลั่นปราณจึงแตกต่างจากขั้นเปิดชีพจรอย่างมาก พูดอีกอย่างก็คือ หลังจากกลั่นปราณแล้วจึงจะนับเป็นผู้บำเพ็ญที่แท้จริง และได้รับการเรียกขานว่า ‘สหายร่วมมรรคา’”
ฟางไป๋ไม่รู้ว่า ในสมัยโบราณไม่มีขั้นเปิดชีพจรอย่างที่ว่า ขั้นนี้ถูกคิดค้นขึ้นในยุคปัจจุบันและเผยแพร่มรรคาไปทั่วใต้หล้า เพื่อสรรพชีวิตทั้งปวง
ทุกคนสามารถบำเพ็ญได้ หากเป็นสมัยโบราณ ทั่วทั้งนครหยางคงมีคนไม่กี่คนที่มีคุณสมบัติจะบำเพ็ญได้ กระทั่งสัมผัสพลังวิญญาณยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ
“ในสมัยโบราณ ขั้นกลั่นปราณมีสามขั้นตอน ได้แก่ ขั้นสลัดปุถุชน การเก็บปราณ และกลืนปราณ”
“ปุถุชนต้องสัมผัสพลังวิญญาณ บำเพ็ญจนร่างกายไร้มลทินและพลังวิญญาณเต็มเปี่ยม จากนั้นจึงจะกลืนปราณเพื่อหลอมรวม แล้วเลือกมรรคสืบทอดได้”
จางถูยกถ้วยน้ำขึ้นจิบชา “โรงเรียนให้ทุกคนเลือกมรรคสืบทอดตั้งแต่แรก ผู้ยิ่งใหญ่ขั้นจื่อฝู่ลงมือเปิดชีพจรให้คนทั้งเมืองด้วยตนเอง”
“จึงตัดสองขั้นตอนที่ยากและแทบเป็นไปไม่ได้ที่สุดของคนโบราณออกไป”
เลือดเนื้อของปุถุชนขุ่นมัว กระดูกและอวัยวะภายในหนักอึ้ง พลังวิญญาณแห่งฟ้าดินแตะต้องร่างกายก็สลายไป ขั้นสลัดปุถุชนที่ว่านั้น คือการชำระไอขุ่นของโลกีย์ด้วยการบำเพ็ญอย่างยากลำบากตลอดกาลเวลา จนร่างกายไร้มลทิน เลือดลมดุจหยก จึงพอมีคุณสมบัติรองรับพลังวิญญาณได้ ในหมู่ปุถุชนแสนคน อาจไม่มีใครสักคนทำสำเร็จ
เขาเงยหน้ามองฟางไป๋ เอ่ยชัดถ้อยชัดคำว่า
“แต่ในเขตมนุษย์ยุคนี้ ผู้ยิ่งใหญ่ถ่ายทอดมรรคาแทนสวรรค์ เปิดชีพจรและปลูกพลังวิญญาณให้สรรพชีวิตโดยตรง หนึ่งชีพจรชำระความขุ่นมัว สามชีพจรหล่อเลี้ยงอวัยวะภายใน เจ็ดชีพจรหมุนเวียนทั่วกาย แปดชีพจรสมบูรณ์ นี่คือขั้นสลัดปุถุชนแบบเร่งรัดของยุคปัจจุบัน”
“ขั้นเปิดชีพจรที่พวกเราเรียนกันอยู่ คือมหามรรคาแห่งเมตตาของไท่หยางเจินจวิน ผู้มอบประโยชน์แก่ปวงชน”