ฟางไป๋พยักหน้า เขาไม่ได้ปิดบังเรื่องการเก็บปราณ แต่กลับอธิบายว่า “ผมได้รับเคล็ดวิธีการเก็บปราณชนิดหนึ่งจากมรดกของผู้อาวุโส”
“ในขวดนี้มีปราณเย็นเข้าสู่มรรคสายหนึ่ง เรียกว่าปราณสายลมจันทราแห่งภูผาหนาว นับเป็นทรัพยากรวิญญาณหายากทีเดียว”
“ท่านอาโจว เอาไปแลกเป็นทรัพยากรวิญญาณคุณธรรมไฟให้โจวอวี๋เถอะ” ฟางไป๋ยื่นขวดส่งให้
“จะดีได้อย่างไร นี่เป็นวาสนาของเธอนะ” โจวเว่ยกั๋วรีบโบกมือปฏิเสธ ไม่ยอมรับไว้
“ผมอยู่ขั้นเปิดชีพจรชั้น 7 แล้ว ส่วนโจวอวี๋เพิ่งอยู่ชั้น 3 อีกอย่างครั้งนี้ผมก็ได้ของมามากพอแล้ว จะปล่อยให้พวกคุณมาเสียเที่ยวได้ยังไง”
“อีกอย่าง ท่านอาโจวไม่ใช่เคยพูดหรือครับว่า คนในครอบครัวเดียวกันไม่ต้องเกรงใจกัน” พูดจบ ฟางไป๋ก็ยัดขวดใส่อ้อมแขนโจวเว่ยกั๋ว ก่อนจะถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมรับ
เมื่อฟางไป๋พูดถึงขนาดนี้ โจวเว่ยกั๋วจึงปฏิเสธต่อไม่ลง เขาเก็บขวดใส่ถุงเก็บของ “ไปกันเถอะ ลงเขา กลับบ้าน”
เขาทักทายโจวอวี๋กับฟางไป๋ ก่อนจะเดินลงเขาไปด้วยก้าวยาว ๆ
โจวอวี๋ยืนนิ่งอยู่กับที่ จ้องถุงเก็บของของพ่ออยู่นานกว่าจะได้สติ จากนั้นก็ร้องลั่นแล้วรีบวิ่งตามไป “โห! ฟางไป๋ นายยกให้ฉันจริง ๆ เหรอ นั่นมันทรัพยากรวิญญาณหายากเลยนะ!”
ฟางไป๋เอี้ยวตัวหลบมือที่อีกฝ่ายฟาดเข้ามา พลางยิ้มแล้วเดินต่อ “หายากก็จริง แต่ฉันบำเพ็ญปราณเย็นจนเข้าสู่มรรคแล้ว เก็บไว้กับตัวก็มีแต่เปลือง ให้แกไปนั่นแหละดี จะได้ไม่ติดแหง็กอยู่ชั้น 3 ทุกวัน”
“งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ!” โจวอวี๋ถูมือรัว ๆ สีหน้าเบิกบาน “รอฉันเปลี่ยนเป็นทรัพยากรวิญญาณคุณธรรมไฟแล้วทะยานขึ้นไปได้ คราวหน้าจะพานายเหาะเอง!”
“อย่างแกเนี่ยนะ โม้ไปเรื่อย ระดับบำเพ็ญของแกยังไม่ถึงครึ่งของฉันด้วยซ้ำ”