ฟางไป๋สำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว พื้นใต้เท้าเป็นดินดำที่อุดมด้วยสารอาหาร ทว่าบนพื้นกลับเต็มไปด้วยพืชพรรณแห้งเหี่ยวเหลืองกรอบ
เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ดวงตะวันเจิดจ้าลอยเด่นอยู่บนฟ้าสีคราม แผ่แสงและความร้อนออกมาไม่หยุด
“ต้นไม้แห้งตาย ดวงตะวันเจิดจ้า ดินดำ... ฉันไม่ได้ลงไปในบ่อน้ำสีฟ้าอ่อนหรอกหรือ?” ฟางไป๋มองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
“แล้วน้ำล่ะ?”
ฟางไป๋เหินไปกับสายลม แต่หลังจากทะยานขึ้นไปได้ไม่นาน พายุหิมะรอบกายก็สลายหายไป เขาร่วงลงไปกระแทกต้นไม้แห้งตายอย่างจัง “กดพลังเวทไว้หรือ?”
เขาตรวจสอบปราณเย็นพลังเวทในร่างอย่างละเอียด พบว่ามันไหลเวียนได้อย่างคล่องตัวไร้อุปสรรค ฟางไป๋ไม่ยอมแพ้ เรียกพายุหิมะขึ้นมาอีกครั้ง หวังจะเหินบินขึ้นไป
แต่ก็ร่วงลงมาจากกลางอากาศอีกครั้ง
“ดูท่าที่นี่จะห้ามบิน” ฟางไป๋ที่มีใบไม้แห้งเต็มศีรษะและคราบดินดำเปื้อนตามตัวกระโดดลุกขึ้นจากพื้น
เขาแตะปลายเท้าลงพื้น พุ่งข้ามไปหลายสิบจั้งและเคลื่อนผ่านป่าต้นไม้แห้งตาย ขณะที่ฟางไป๋กำลังค้นหาไปทั่ว ถ้ำต้นไม้ขนาดใหญ่แห่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ภายในโพรงต้นไม้สีน้ำตาล มีผลึกสีดำขนาดใหญ่เรืองแสงระยิบระยับเติบโตอยู่ พลังวิญญาณเข้มข้นแผ่ซ่าน ฟางไป๋เดินเข้าไปในโพรง ใช้นิ้วกรีดตัดผลึกออกมาชิ้นเล็ก ๆ
เมื่อถือไว้ในมือ สัมผัสชื้นเย็นส่งผ่านเข้าสู่สมอง ฟางไป๋ใช้ปราณเย็นเส้นหนึ่งทดสอบ แต่ผลึกกลับไม่ขยับเขยื้อน ไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
เขาออกแรงบีบ ผลึกที่เดิมมีเหลี่ยมมุมคมชัดกลับคลุกเคล้ากันราวกับโคลน ไหลลงจากฝ่ามือ
ขณะที่ฟางไป๋กำลังศึกษามันอย่างเพลิดเพลิน เสียงดังสนั่นก็ดังมาจากทางขวาเบื้องบน
“โฮก!”
เสียงร้องคล้ายวัวคล้ายกวางดังเข้าหู เขาหยุดมือแล้วกระโจนไปยังทิศทางของเสียงอย่างรวดเร็ว