“ผมต้องการทรัพยากรบำเพ็ญเพียงพอให้ฝึกถึงจุดสูงสุดของขั้นเปิดชีพจรครับ”
ฟางไป๋คิดว่าตัวเองเรียกร้องมากเกินไปแล้ว ทว่าเหลียงเสี่ยว ครูประจำชั้น กลับชะงักไปเล็กน้อย เขาเคยเจอคนเรียกร้องเกินตัวมามาก แต่เพิ่งเคยเห็นลูกแมวพองขู่เป็นครั้งแรก
นับตั้งแต่ไท่ชูเย่าหยางติ้งซื่อเจินจวินเปิดเผยต้นกำเนิด ขั้นเปิดชีพจรระดับสูงสุดก็กลายเป็นเรื่องพบเห็นได้ทั่วไป ต่างจากยุคโบราณที่ผู้บำเพ็ญเพียรมีน้อยนิด ทุกวันนี้ผู้บำเพ็ญเพียรส่วนใหญ่มีพลังอยู่ในขั้นเปิดชีพจรระดับสูงสุด ต่อให้พรสวรรค์ไม่ดีนัก ก็ยังค่อย ๆ ฝึกฝนจนไปถึงได้
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงต้นกล้าพรสวรรค์ดีอย่างฟางไป๋ แค่หนึ่งปีกว่า ๆ ก็ขึ้นถึงจุดสูงสุดของขั้นเปิดชีพจรได้แล้ว
“ไม่มีปัญหา โรงเรียนใจกว้างกับนักเรียนที่มีพรสวรรค์มาโดยตลอด ฉันยังไปขอวิชาต่อสู้ธาตุปราณเย็นจากหัวหน้าฝ่ายปกครองมาให้เธอได้ ถือเป็นทุนสนับสนุนพิเศษ”
ฟางไป๋ยังคงติดกรอบความคิดแบบนักเรียนจากชาติก่อน คิดว่าโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งคงมีทรัพยากรไม่มากนัก ที่จริงแล้ว โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งแห่งนครหยางเป็นโรงเรียนอันดับหนึ่งในบรรดาโรงเรียนมัธยมทั้ง 7 แห่งของนครหยาง ทรัพยากรการเรียนการสอนมีมากมาย งบประมาณที่กระทรวงศึกษาธิการจัดสรรให้แต่ละปีก็สูงถึงหลายสิบล้านเหรียญวิญญาณ
“เหล่าเหลียง บอกฉันตามตรงที ฉันเรียกน้อยไปใช่ไหม” ตอนนั้นเองฟางไป๋ถึงได้คิดออก