ต้าหยาพูดถึงขั้นนี้แล้ว ทุกคนจึงไม่เกลี้ยกล่อมอีก
นี่เป็นการตัดสินใจของนางเอง
“ได้!” นางจางตัดสินใจเป็นคนสุดท้าย “มะรืนนี้บ้านหลี่หย่งจะส่งเทียบดวงชะตามา อีกสองวันหลังจากนั้นก็จะวางสินสอดและกำหนดวันแต่งงานกันจริง ๆ พรุ่งนี้พวกเราไปซื้อของแต่งงานให้เจ้าที่ตลาดในเมืองกัน”
“ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอื่นให้มากนัก แต่งออกไปอย่างมีความสุขเถิด!”
“ขอให้ชีวิตหลังจากนี้ของต้าหยาบ้านเรารุ่งเรืองขึ้นทุกวัน มีลูกสองคนในสามปี ให้ลูกหลานเต็มบ้าน!” คำมงคลเช่นนี้ย่อมต้องกล่าวกันสักหน่อย
แม้การจัดงานมงคลในหมู่บ้านชนบทจะดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ทั้งการพบดูตัวและการวางสินสอด แต่ธรรมเนียมที่ควรมีนั้นขาดไม่ได้ พิธีสามหนังสือหกพิธีล้วนต้องครบถ้วน ต่อให้เรียบง่ายลงบ้างก็ยังขาดสิ่งใดไม่ได้
สามหนังสือหมายถึงเอกสารสามชนิด ได้แก่ หนังสือหมั้น หนังสือของกำนัล และหนังสือเชิญรับตัว ในเอกสารเหล่านี้จะเขียนชื่อและวันเดือนปีเกิดของคู่หมั้น รวมถึงข้อมูลบรรพบุรุษสามชั่วคน อีกทั้งยังมีรายการสินสอดที่ฝ่ายชายต้องมอบให้ฝ่ายหญิงในวันแต่งงาน และหนังสือเชิญที่ฝ่ายชายส่งให้ฝ่ายหญิงในวันแต่งงานด้วย
ส่วนหกพิธี ได้แก่ การทาบทาม การถามชื่อ การเสี่ยงทาย การมอบสินสอด การกำหนดวันมงคล และการรับตัวเจ้าสาว ทุกขั้นตอนล้วนขาดไม่ได้ ในราชวงศ์เซิ่งหยวน สิ่งเหล่านี้แสดงถึงความเคารพและความใส่ใจที่ครอบครัวฝ่ายชายมีต่อฝ่ายหญิง
ในขั้นตอนพบดูตัวยังสามารถเปลี่ยนใจได้ แต่เมื่อวางสินสอดและทั้งสองฝ่ายแลกเทียบดวงชะตากันแล้วก็ไม่อาจกลับคำได้ หากบ้านใดกลับคำขึ้นมา สำหรับอีกฝ่ายแล้ว นั่นมิใช่แค่การดูแคลน หากแต่เป็นการหยามเกียรติกันอย่างแท้จริง