หลังงานเลี้ยงกวางร้อง ผู้คุมสอบใต้เท้าหลัวลี่เหรินเรียกเซี่ยชิงเฟิงไว้ตามลำพัง แล้วกล่าวว่าหากเขายังมิได้ฝากตัวเป็นศิษย์ ท่านก็ยินดีรับเขาไว้เป็นศิษย์
เมื่อเซี่ยชิงเฟิงบอกว่าอาจารย์ของตนคือเฉียวหงจวิ้น หลัวลี่เหรินก็พยักหน้า เอ่ยเพียงว่า “มิน่าเล่า” จากนั้นจึงปล่อยเขากลับไป
หลังจากหลัวลี่เหรินจัดให้ข้อสอบของเซี่ยชิงเฟิงอยู่ในอันดับหนึ่ง เขาก็สนใจผู้ที่อยู่เบื้องหลังข้อเขียนฉบับนี้เป็นอย่างยิ่ง ในความคิดของเขา อย่างน้อยผู้เขียนก็ควรเป็นชายวัยกลางคน จึงจะเขียนบทความที่เปี่ยมด้วยประสบการณ์และเฉียบคมถึงเพียงนี้ได้
เมื่อเจ้าหน้าที่เปิดชื่อที่ปิดบังไว้ในกระดาษสอบทั้งหมด หลัวลี่เหรินก็นึกไม่ถึงว่าผู้เขียนจะเป็นเด็กหนุ่มวัยเพียง 16 ปี เมื่อเห็นว่าบ้านเกิดของเซี่ยชิงเฟิงเป็นเพียงหมู่บ้านเล็กบนภูเขา บรรพบุรุษสามชั่วคนล้วนเป็นชาวนา
ลูกชาวนากลับเขียนบทความเช่นนี้ได้ ทำให้เขาเกิดความคิดอยากทะนุถนอมผู้มีพรสวรรค์ขึ้นมาทันที
วันนี้ได้ถามไถ่ จึงรู้ว่าอีกฝ่ายเคยร่ำเรียนที่สำนักศึกษาหานยา ทั้งยังเป็นศิษย์ของท่านผู้เฒ่าเฉียว มิน่าเล่า.......
หมู่บ้านต้าหยาง
เมื่อเหล่ามือปราบมาประกาศข่าวดีแก่บรรดาสตรีตระกูลเซี่ย นางจางแทบเป็นลมอยู่หน้าประตูบ้าน
“หลินเหนียง...รีบประคองท่านแม่ไว้” นางจางรู้สึกว่าขาของตนไร้เรี่ยวแรงไปหมด
“ท่านมือปราบ สิ่งที่ท่านกล่าวหมายความว่าอย่างไรหรือ? ข้าน้อยแก่แล้ว หูไม่ค่อยดีนัก”
เหล่ามือปราบเห็นท่าทางของนางจางราวกับตกอยู่ในความฝัน ยากจะได้สติกลับคืนมา ทว่าพวกเขามิได้ดูแคลนนางแต่อย่างใด เพียงยิ้มพลางชี้ไปยังบรรทัดหนึ่งบนกระดาษป่านสีเหลือง แล้วกล่าวซ้ำอีกครั้ง “นายท่านเซี่ยแห่งจวนท่านสอบได้อันดับหนึ่งในการสอบระดับมณฑลเขตเฉวียนหย่ง ได้เป็นผู้สอบได้อันดับหนึ่งในการสอบระดับมณฑล!”