เหล่าผู้อาวุโสตระกูลได้ยินว่าเซี่ยชิงเฟิงจะเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงจัดตั้งสำนักศึกษาประจำตระกูล ต่างก็ยินดีจนออกนอกหน้า
“จัดตั้งสำนักศึกษาประจำตระกูลเป็นเรื่องดี!” หัวหน้าตระกูลเซี่ยอดยกมือเช็ดหางตาไม่ได้ “หากวันหน้าเซี่ยชิงเฟิงสอบได้จิ้นซื่อ สายธารแห่งการศึกษาของพวกเราก็จะขาดตอนไม่ได้ เมื่อมีสำนักศึกษาประจำตระกูล เด็ก ๆ ในตระกูลก็จะมีสถานที่ร่ำเรียนและเข้าใจหลักเหตุผลอย่างเป็นกิจจะลักษณะ ต่อไปย่อมมีผู้มีอนาคตเก่งกาจเพิ่มขึ้นอีกมาก!”
ผู้อาวุโสอีกคนซึ่งผมขาวโพลนก็ตื่นเต้นจนลุกขึ้นยืน สองมือสั่นระริก ทว่าน้ำเสียงกลับหนักแน่นกังวาน “หลายปีมานี้แม้ชีวิตความเป็นอยู่จะสงบสุข แต่ความรู้ของคนรุ่นหลังในตระกูลก็ยังขาดตกบกพร่องอยู่บ้าง ความคิดของเซี่ยชิงเฟิงช่างประเสริฐราวกับหยิบยื่นถ่านกลางหิมะ!”
ผู้อาวุโสคนหนึ่งกล่าวคล้อยตาม “เมื่อมีสำนักศึกษาประจำตระกูล เด็ก ๆ ก็จะได้รับการบ่มเพาะตั้งแต่วัยเยาว์ รู้จักมารยาทและความชอบธรรม แยกแยะถูกผิด ครั้นเติบใหญ่ย่อมนำเกียรติมาสู่วงศ์ตระกูล อีกทั้งสำนักศึกษายังทำให้เด็ก ๆ ในตระกูลได้อยู่ร่วมกัน สนิทสนมแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น ต่อไปตระกูลเซี่ยของพวกเราก็จะมั่นคงดุจศิลา!”
ทุกคนต่างพูดกันคนละประโยคสองประโยค เปี่ยมความหวังต่ออนาคตของสำนักศึกษาประจำตระกูล
เซี่ยชิงเฟิงออกเงิน ส่วนเรื่องจัดตั้งสำนักศึกษาที่เหลือก็ยกให้หัวหน้าตระกูลกับเหล่าผู้อาวุโสจัดการ เขากำชับเพียงข้อเดียวว่า หลักสูตรในสำนักศึกษาประจำตระกูลต้องมีบทกฎหมายแห่งราชวงศ์เซิ่งหยวนด้วย
อาจารย์ที่เชิญมาต้องมีผู้สอนกฎหมายโดยเฉพาะ ต่อให้คนในตระกูลเซี่ยไม่ได้ตั้งใจร่ำเรียนหนังสือ ก็จำเป็นต้องมานั่งฟังด้วยสักครั้ง