“ไม่ใช่จริง ๆ พวกท่านมาผิดบ้านแล้ว กลับไปเถิด” เซี่ยชิงเฟิงกล่าวโกหกหน้าตาเฉย
นับแต่เขากลับบ้านมา แทบทุกวันจะมีแม่สื่อมาถึงเรือนเพื่อทาบทามคู่ครองให้พี่สาวทั้งสอง เขารำคาญจนแทบทนไม่ไหว มิใช่เขาคุยโว แต่เขารู้สึกจริง ๆ ว่าไม่มีผู้ใดคู่ควรกับพี่สาวทั้งสองของตน อีกทั้งยุคสมัยนี้ก็โหดร้ายต่อสตรีอยู่แล้ว หากแต่งเข้าบ้านที่ไม่ดี ชีวิตคงไม่ต่างจากตกนรก
ในสายตาของเซี่ยชิงเฟิง สิ่งที่ดีที่สุดคือพี่ต้า หยาและพี่เอ้อหยาไม่ต้องแต่งงานไปตลอดชีวิต เขาจะเลี้ยงดูพวกนางเอง เมื่อเห็นแม่สื่อมาถึงเรือน เขาจึงรู้สึกรำคาญทุกครั้ง
“จริงหรือ?” แม่สื่อถามอย่างคลางแคลง ตามเหตุผลแล้วไม่น่าจะมาผิดบ้านนี่นา แต่คุณชายน้อยตรงหน้าดูสุภาพเรียบร้อย ไม่เหมือนคนที่จะโกหก หรือว่านางมาผิดบ้านจริง ๆ?
ขณะที่ทั้งสองกำลังจะหมุนตัวกลับ เสียงสตรีแสนอ่อนหวานก็ดังขึ้นจากด้านหลังเซี่ยชิงเฟิง
“เหอจื้อเหวิน? เหตุใดเจ้าจึงมาที่นี่?”
“ข้า... เอ่อ...” เมื่อได้ยินเสียงนั้น เหอจื้อเหวินก็ยิ่งประหม่าไปกว่าเมื่อครู่ ใบหน้าแดงก่ำจนไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด
พอแม่สื่อได้ยินพี่ต้าเอ่ยปาก นางก็รีบยิ้มประจบแล้วก้าวเข้าไปหา พลางยอบกายเล็กน้อย รอยย่นบนใบหน้าแทบยิ้มเป็นดอกไม้ ก่อนกล่าวด้วยเสียงแหลมเล็กเจือแววประจบอยู่หลายส่วน “ท่านนี้คือคุณหนูเซี่ยจิ้งซูใช่หรือไม่? โอ้โฮ ดูสิ รูปโฉมงดงามเช่นนี้ ทุกอิริยาบถล้วนเปี่ยมด้วยกิริยาของกุลสตรีผู้เพียบพร้อม! ที่พวกเรามาวันนี้ ก็เพื่อทาบทามเรื่องแต่งงานระหว่างท่านกับเหอจื้อเหวินเจ้าค่ะ”