ทุกคนต่างยุ่งวุ่นวาย เซียวหยุนซูก็เช่นกัน เขากำลังเตรียมการเพื่อประกาศพระบารมีแห่งราชวงศ์เซิ่งหยวน
เหลียนอี้จื้อประคองม้วนเอกสารกองหนึ่งเดินเข้ามาในตำหนัก เขาประสานมือคำนับ “ฝ่าบาท กรมอาญาตรวจสอบรายชื่อผู้ติดตามคณะทูตจากแต่ละแคว้นเสร็จสิ้นแล้ว ไม่พบผู้ใดน่าสงสัยพ่ะย่ะค่ะ อีกทั้งเอกสารเกี่ยวกับความผิดที่แคว้นจินเหมิงก่อไว้บริเวณชายแดนก่อนหน้านี้ก็จัดเตรียมเรียบร้อยแล้ว รอเพียงพระบัญชาจากฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”
ตามหลักแล้ว ขุนนางกรมอาญาระดับเหลียนอี้จื้อไม่มีสิทธิ์รายงานเรื่องต่าง ๆ ต่อเซียวหยุนซูโดยตรง ทว่าเมื่อก่อนตอนเซียวหยุนซูอยู่เมืองหลินผิง เขารู้ข่าวจากเซี่ยชิงเฟิงว่าคนที่ส่งข่าวเข้ามายังเมืองหลวงคือเหลียนอี้จื้อ จึงจับตาดูคนผู้นี้อยู่บ้าง
หลังขึ้นครองตำแหน่ง เขาก็พบว่าคนผู้นี้มีความสามารถไม่น้อย ใช้งานได้ดี ครั้นผ่านไปก็เคยชินกับการใช้เขาเสียแล้ว
เซียวหยุนซูรับม้วนเอกสารมาเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว สีหน้าพึงพอใจ “อืม ใต้เท้าเหลียนทำงานรอบคอบเสมอ” เขาปิดม้วนเอกสาร สายตาหยุดอยู่ที่เหลียนอี้จื้อ พลันนึกถึงบางเรื่องขึ้นมาได้ มุมปากจึงยกขึ้นเล็กน้อย “ว่าไปแล้ว เราได้ยินมาว่าท่านกับเซี่ยชิงเฟิงสนิทสนมกันไม่น้อย?”
เหลียนอี้จื้อชะงัก ไม่คิดว่าฮ่องเต้จะเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมากะทันหัน จึงรีบตอบว่า “ทูลฝ่าบาท กระหม่อมกับใต้เท้าเซี่ยเป็นคนรู้จักเก่ากันพ่ะย่ะค่ะ ส่วนตัวไปมาหาสู่กันบ่อยครั้ง”
เซียวหยุนซูพยักหน้า ก่อนกล่าวต่อ “เราได้ยินมาอีกว่า เมื่อหลายเดือนก่อนท่านพนันกับเซี่ยชิงเฟิง ว่าต้นอ่อนในแปลงผักของเขาจะเติบโตเป็นพืชที่มีหัวโตเท่ากำปั้นได้หรือไม่?”
ใบหน้าเหลียนอี้จื้อร้อนผ่าว นึกไม่ถึงว่าฝ่าบาทจะทรงทราบเรื่องนี้ด้วย เขากล่าวอย่างกระดากอายเล็กน้อย “ฝ่าบาททรงล้อเล่นแล้ว เป็นเพียงเรื่องหยอกล้อกันระหว่างกระหม่อมกับใต้เท้าเซี่ยเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”
เซียวหยุนซูหัวเราะ “จะหยอกล้อหรือเอาจริงก็ช่าง เราเองก็อยากรู้ว่า ท้ายที่สุดแล้วใครเป็นฝ่ายชนะ?” เขาได้ยินมาว่าเมล็ดพันธุ์ที่เซี่ยชิงเฟิงพบในคลังสินค้าเมืองหลินผิง หากปลูกจนเติบโตได้ จะให้ผลผลิตพอ ๆ กับที่ดินครึ่งหมู่ เพียงแต่ไม่รู้ว่าจริงหรือไม่