เสี่ยวถิงจื่อเดินตามหลังเขาห่างไปครึ่งก้าว ทว่าหางตากลับอดลอบสำรวจใต้เท้าเซี่ยผู้นี้ไม่ได้
นับแต่ฮ่องเต้มีพระบัญชาให้ย้ายใต้เท้าเซี่ยจากเมืองหลินผิงกลับมายังเมืองหลวง ฝ่าบาทก็ประหนึ่งมีก้อนหินทับพระทัย ทุกสามวันห้าวันก็จะตรัสถามว่า “เจ้าเซี่ยชิงเฟิงผู้นี้จะมาถึงเมืองหลวงเมื่อใด” เช้าตรู่วันนี้พอได้รับข่าวว่าใต้เท้าเซี่ยมาถึงเมืองหลวงแล้ว ฝ่าบาทก็มีรับสั่งให้เขามารับทันที น้ำเสียงเร่งร้อนเช่นนั้นหาได้ยากยิ่งตลอดหลายปีที่เขาคอยรับใช้ฝ่าบาท
เขานึกถึงตอนที่เพิ่งได้รับเลื่อนเป็นขันทีคนสนิทของฮ่องเต้ พอดีกับช่วงที่ฝ่าบาทกำลังกวาดล้างพรรคพวกที่เหลือขององค์ชายรอง ขุนนางในราชสำนักต่างหวาดระแวง แม้แต่บนพระพักตร์ของฝ่าบาทก็แทบไม่ปรากฏรอยยิ้ม มีเพียงยามตรัสถึงเซี่ยชิงเฟิงแห่งเมืองหลินผิง พระขนงและพระเนตรจึงผ่อนคลายลงบ้าง พร้อมตรัสว่า “เป็นคนที่ทำงานจริงจัง”
“ใต้เท้าเซี่ย เชิญทางนี้พ่ะย่ะค่ะ” เมื่อเลี้ยวผ่านหัวมุมหนึ่ง เสี่ยวถิงจื่อก็เอ่ยนำทางเซี่ยชิงเฟิงไปยังห้องทรงพระอักษรอย่างเหมาะเจาะ
เซี่ยชิงเฟิงพยักหน้ารับ ในใจยังคงครุ่นคิดว่าฝ่าบาททรงเรียกพบอย่างเร่งด่วนด้วยเรื่องใดกันแน่ เป็นเพราะกิจการบ้านเมืองของเมืองหลินผิงมีข้อบกพร่อง หรือในเมืองหลวงมีการจัดเตรียมการอื่นไว้?
เมื่อเห็นสีหน้าสงบนิ่งของเขา เสี่ยวถิงจื่อก็ยิ่งรู้สึกว่าใต้เท้าเซี่ยผู้นี้ไม่ธรรมดา ขุนนางในเมืองหลวงที่หมายผูกสัมพันธ์กับฝ่าบาท เมื่อพบขันทีหน้าพระที่นั่งอย่างตน แทบทุกคนล้วนพยายามตีสนิทอยู่บ้าง แต่ใต้เท้าเซี่ยผู้นี้ตั้งแต่ต้นจนจบมีเพียงมารยาทอันครบถ้วน ไม่ปรากฏความประจบสอพลอแม้แต่น้อย และไม่เผยความหวาดหวั่นแม้แต่นิดเดียว มิน่าเล่าฝ่าบาทจึงทรงระลึกถึงเขามานานถึงเพียงนี้