【โฮสต์ ถ้าเซี่ยหูโกรธเพราะคำพูดของคุณล่ะ?】ระบบถามอย่างสงสัย นี่เป็นสหายคนแรกที่เซี่ยชิงเฟิงได้คบหาอย่างแท้จริงนับแต่มาถึงโลกใบนี้
เมื่อครู่เจ้าของร่างทั้งลงไม้ลงมือทั้งดุด่าเขา เซี่ยหูจะไม่ผูกใจเจ็บเพราะเหตุนี้หรือ?
“เขาไม่เป็นเช่นนั้นหรอก” เซี่ยชิงเฟิงส่ายหน้า เซี่ยหูไม่ใช่คนเช่นนั้น เขาเพียงตกอยู่ในความสับสนชั่วครู่ ขาดคนสักคนที่จะฉุดรั้งเขาขึ้นมาเท่านั้น
เซี่ยชิงเฟิงมองคนได้แม่นยำ เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เซี่ยหูก็มายืนรออยู่หน้าบ้านของเซี่ยชิงเฟิงอย่างร้อนใจ
เขาไม่เคาะประตู จู่ ๆ ก็ทำเอานางจางที่ตื่นเช้ามาเปิดประตูตกใจจนสะดุ้งโหยง
“โฮ่—หูจื่อ เช้าตรู่เช่นนี้มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้? แล้วใบหน้าเจ้าไปโดนผู้ใดทุบตีมา?!” พอเห็นว่าใบหน้าของหูจื่อเขียวช้ำบวมเป่ง นางจางก็รู้สึกว่าน่ากลัวอยู่ไม่น้อย
“ท่านย่าเฟิง เมื่อสองวันก่อนข้าเดินไม่ระวังเลยหกล้ม” เซี่ยหูเกาหัว คงพูดกับอีกฝ่ายไม่ได้กระมังว่า หลานชายท่านนั่นแหละที่ตีข้า?
“โธ่ ต่อไปเดินเหินต้องระวังให้มาก บาดแผลของเจ้ายังนับว่าเบา หากถึงขั้นบาดเจ็บที่เส้นเอ็นกระดูกคงแย่แน่” นางจางกล่าวพลางเปิดประตู
“ข้าจะไปปลุกกั๋วเอ๋อร์”
“ไม่ต้อง ไม่ต้อง ข้ารออยู่ในลานสักครู่ก็พอ” เมื่อวานเซี่ยชิงเฟิงเพิ่งเดินออกจากบ้านไปด้วยความเดือดดาล ข้ารอให้เขาตื่นเองดีกว่า
“เอ๋ เช่นนั้นจะได้อย่างไร?” นางจางไม่เห็นด้วย ก่อนตะโกนเสียงดังกลางลานว่า “กั๋วเอ๋อร์—หูจื่อมาหาเจ้าแล้ว!”
เซี่ยหูห้ามไม่อยู่ จึงได้แต่ยืนรอเงียบ ๆ ในลาน
เซี่ยชิงเฟิงผลักประตูห้องออกมา ก็เห็นเซี่ยหูยืนหงออยู่กลางลานราวกับนกกระทา