บทที่ 9 พ่อค้า
ถ้อยคำของนางจางเพิ่งจบลง หลี่ต้าจวนก็เบิกตากว้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนมองแม่สามีด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
จะให้กั๋วเอ๋อร์ไปเรียนหนังสือจริงหรือ?
นางจางจูบแก้มเล็ก ๆ ของเซี่ยชิงเฟิงอีกครั้ง แล้วตบหลังเขาเบา ๆ “กั๋วเอ๋อร์ไปเล่นเถิด ย่ากับป้าสะใภ้ยังต้องทำงาน”
“ขอรับ” เซี่ยชิงเฟิงตอบอย่างร่าเริง ก่อนโบกมือลาหลี่ต้าจวนกับนางจาง แล้วกระโดดโลดเต้นจากไปจนพ้นสายตาของทั้งสอง
หลี่ต้าจวนเป็นคนตรงไปตรงมา เก็บเรื่องใดไว้ไม่มิด นางวางงานในมือลง เดินตรงไปนั่งตรงหน้านางจาง “ท่านแม่ จะให้กั๋วเอ๋อร์ไปเรียนหนังสือจริงหรือเจ้าคะ?”
“ใช่แล้ว” นางจางถอนหายใจ พลางทุบเอวของตนเบา ๆ “เรียนหนังสืออย่างน้อยก็ทำให้รู้เหตุผล รู้หนังสือแล้วก็เข้าเมืองไปหางานทำได้ ไม่เหมือนพวกคนจนอย่างเรา ที่ต้องคลุกคลีอยู่กับผืนดินไปตลอดชีวิต”
นางรู้ว่าหลี่ต้าจวนคงคัดค้าน และอาจคิดว่านางลำเอียง
แต่นางก็ลำเอียงจริง ๆ
กั๋วเอ๋อร์เป็นเด็กหญิง แต่นางแก่ชรากลับบังคับเปลี่ยนชะตาชีวิตของเขา ให้ต้องแบกรับภาระของทั้งครอบครัวเพียงลำพัง
อย่ามองเพียงว่าตอนยังเล็กเขาอยู่สบาย ครั้นเติบใหญ่ก็แต่งงานมีลูกไม่ได้ ทั้งยังต้องเลี้ยงดูหญิงชราอย่างพวกนางหลายคน ครอบครัวนี้ต้องพึ่งพา “ลูกชาย” คนนี้เพื่อดำรงชีวิต
ในเมื่อเขาอยากเรียนหนังสือ ก็ให้เรียนเถิด
เมื่อเรียนรู้หนังสือและอ่านออกเขียนได้แล้ว งานในภายหน้าก็จะเบาลงบ้าง
เห็นนางจางตัดสินใจแน่วแน่ หลี่ต้าจวนก็จนปัญญา อย่างไรนางจางก็เป็นแม่สามี เงินทองในบ้านล้วนอยู่ในมืออีกฝ่าย ตอนหลี่ต้าจวนแต่งเข้ามาก็นำมาเพียงผ้าห่มไม่กี่ผืน ตัวนางเองก็ไม่มีเงินมากนัก