สุราฉลองชัยยังคงอุ่นกรุ่น ทว่าเมื่อวันเวลาล่วงผ่านไป ทางวังหลวงกลับเงียบงันราวกับไร้ผู้คน พระราชโองการเรียกตัวกลับเมืองหลวงยังมาไม่ถึง ส่วนข่าวเรื่องการเข้าเฝ้าก็เงียบหายราวหินจมทะเล
มิใช่เพียงเซี่ยชิงเฟิงที่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แม้แต่เวินเยี่ยนก็ยังรู้สึกเช่นนั้น
ตามธรรมเนียมแล้ว เมื่อพวกเขาสร้างความชอบใหญ่หลวงเช่นนี้ ราชสำนักควรเรียกตัวเข้าเฝ้าเพื่อปูนบำเหน็จตั้งนานแล้ว แต่เหตุใดจึงยังไม่เรียกพวกเขากลับไปอีกเล่า?
ภายในกระโจมบัญชาการใหญ่ บรรยากาศหนักอึ้ง
“ท่านน้า หรือพวกเราจะกลับไปดูกันสักหน่อย?” เซียวหยุนซูเริ่มนั่งไม่ติด พวกเขาอยู่ไกลถึงชายแดน จึงไม่อาจล่วงรู้ข่าวคราวในเมืองหลวงแม้แต่น้อย
ก่อนออกจากเมืองหลวง พวกเขามีสายสืบอยู่ในเมืองหลวงบ้าง ทว่าช่วงหลายวันนี้อีกฝ่ายก็ไม่ส่งข่าวกลับมา เขาเขียนจดหมายถึงเหล่าขุนนางที่เคยคบหาสนิทสนมกัน แต่กลับไม่มีผู้ใดตอบจดหมาย เรื่องนี้ช่างน่าสงสัยยิ่งนัก
“กลับเมืองหลวงโดยไม่มีพระบัญชา ถือเป็นความผิดมหันต์” เวินอวี้เฉิงเอ่ยอย่างลังเล สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
“แต่...” ขุยหานรื่อกำหมัดแน่นขึ้นเล็กน้อย “ท่านโหว หากพวกเรายังคงรออย่างเสียเปรียบอยู่ที่นี่ หากสถานการณ์ในเมืองหลวงเปลี่ยนแปลง พวกเราเกรงว่าจะไม่มีแม้แต่โอกาสรับมือ”
คำกล่าวของขุยหานรื่อมีเหตุผล ทุกคนล้วนเข้าใจอยู่แก่ใจ หากเซียวเฉินได้ขึ้นครองบัลลังก์จริง ฝ่ายของพวกเขาคงเผชิญหายนะใหญ่หลวง ถึงคร่ำครวญก็ไม่มีที่ให้ร่ำไห้
“เข้ากรุง” เซี่ยชิงเฟิงกล่าวเสียงหนักแน่น