ทุกคนหันไปตามเสียง เห็นองค์ชายหกเซียวหยุนซูควบม้าสีน้ำตาลแดงพุ่งเข้ามาในสนามแข่ง
“พี่เวิน ท่านมาได้อย่างไร” เวินเยี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียง เขาดึงบังเหียน ก่อนประสานมือคำนับ
แม้ฝีมือเล่นโปโลของพี่ชายจะไม่เลวจริง ๆ แต่ยามนี้ฐานะของอีกฝ่ายคือองค์ชาย พอขึ้นสนาม ทุกคนก็ต้องหาทางออมมือให้ การเล่นโปโลเช่นนี้ย่อมหมดสนุก
พวกเขาไม่ใช่นักซ้อมของจวนองค์ชายหกเสียหน่อย เวินเยี่ยนจึงไม่ค่อยอยากเล่นกับเขา
“ข้าผ่านมาทางนี้พอดี เห็นพวกเจ้าเล่นกันสนุกครึกครื้น จึงอดเข้ามาร่วมวงไม่ได้” องค์ชายหกยิ้มพลางโบกมือ สายตาหยุดอยู่ที่เซี่ยชิงเฟิงครู่หนึ่ง “โดยเฉพาะใต้เท้าเซี่ย ฝีมือการเล่นลูกกลมบนหลังม้าของท่านนับว่ายอดเยี่ยมเป็นหนึ่ง เห็นแล้วข้าเลื่อมใสยิ่งนัก”
เมื่อเห็นพี่ชายกล่าวเช่นนั้น เวินเยี่ยนก็แค่นเสียงเย็นอยู่ข้าง ๆ “พี่เวิน ท่านมีเจตนาแอบแฝงมิใช่หรือ”
เวินเยี่ยนอาจเป็นคนไม่คิดมาก แต่เรื่องบางอย่างเขาก็มีความรู้สึกไวอยู่บ้าง หลายวันมานี้พี่ชายพยายามดึงเซี่ยชิงเฟิงเข้าพวกมาโดยตลอด
แม้เขาจะอยู่ฝ่ายพี่ชาย หากเซี่ยชิงเฟิงยอมร่วมทางด้วยย่อมเป็นเรื่องดีที่สุด ทว่าเมื่อได้คบหากับเซี่ยชิงเฟิงในช่วงนี้ เวินเยี่ยนรู้สึกว่าอีกฝ่ายรอบคอบ ไม่ใช่คนที่จะถูกชักจูงได้ง่าย ๆ
ยิ่งเป็นเรื่องเลือกข้างระหว่างองค์ชายด้วยแล้ว
เวินเยี่ยนเห็นว่าเซี่ยชิงเฟิงเป็นผู้มีความสามารถยิ่งใหญ่ ไม่ว่าผู้ใดได้ครองบัลลังก์ เขาก็เอาตัวรอดได้อย่างราบรื่น
โอกาสที่พี่ชายจะพ่ายแพ้มีไม่น้อยเลย
เซียวหยุนซูไม่โกรธที่เวินเยี่ยนเปิดโปงความคิด กลับมองเซี่ยชิงเฟิงด้วยแววตาคาดหวัง “ใต้เท้าเซี่ย ไม่ทราบว่าท่านยินดีให้องค์ชายผู้นี้ร่วมเล่นโปโลด้วยหรือไม่”